Księga Liczb 9

9 ¹Nasz Ojciec przemówił do Mojżesza na pustyni Synaj, w pierwszym miesiącu drugiego roku po wyjściu z Egiptu:

²„Niech synowie Izraela obchodzą Paschę w wyznaczonym jej czasie. ³Czternastego dnia tego miesiąca, o zmierzchu, obchodźcie ją w ustalonym czasie, według wszystkich jej ustaw i wszystkich jej przepisów.”

⁴Mojżesz powiedział więc synom Izraela, aby obchodzili Paschę. ⁵Na pustyni Synaj obchodzili Paschę czternastego dnia pierwszego miesiąca, o zmierzchu, jak nasz Ojciec nakazał Mojżeszowi; tak właśnie uczynili synowie Izraela. ⁶Niektórzy mężczyźni byli nieczyści, bo dotknęli zwłok, i nie mogli obchodzić Paschy tego dnia, przyszli więc tego dnia do Mojżesza i Aarona. ⁷Owi mężczyźni powiedzieli do niego: „Jesteśmy nieczyści z powodu zmarłego. Dlaczego mamy być powstrzymywani od złożenia ofiary naszemu Ojcu w wyznaczonym czasie pośród synów Izraela?”

⁸A Mojżesz powiedział do nich: „Poczekajcie tutaj, aż usłyszę, co nasz Ojciec nakaże w tej sprawie.”

⁹Nasz Ojciec przemówił do Mojżesza, mówiąc:

¹⁰„Powiedz synom Izraela: jeśli ktoś z was lub z waszych potomków będzie nieczysty z powodu zwłok albo będzie w dalekiej podróży, może mimo to obchodzić Paschę na cześć naszego Ojca. ¹¹W drugim miesiącu, czternastego dnia, o zmierzchu, mają ją obchodzić, spożywając ją z przaśnym chlebem i gorzkimi ziołami. ¹²Nie mają z niej nic pozostawiać do rana ani łamać żadnej jej kości, i mają ją obchodzić według każdej ustawy Paschy. ¹³Ale jeśli ktoś jest czysty i nie jest w podróży, a jednak nie obchodzi Paschy, taki człowiek ma być wyłączony ze swojego ludu, bo nie przyniósł ofiary naszemu Ojcu w ustalonym czasie; ten człowiek poniesie swój grzech. ^a a v13 Bycie „wyłączonym ze swojego ludu” oznaczało formalne wykluczenie ze wspólnoty przymierza Izraela.

¹⁴„Jeśli cudzoziemiec mieszkający pośród was zechce obchodzić Paschę na cześć naszego Ojca, musi przestrzegać ustawy i przepisu Paschy. Jedna ustawa obowiązuje zarówno cudzoziemca, jak i rodowitego mieszkańca ziemi.”

Obłok wskazuje drogę

¹⁵W dniu, gdy ustawiono przybytek — namiot świadectwa — obłok go okrył; od wieczora aż do rana wyglądał jak ogień nad przybytkiem. ¹⁶Tak było nieustannie: obłok okrywał go za dnia, a w nocy wyglądał jak ogień. ¹⁷Ilekroć obłok podnosił się znad namiotu, synowie Izraela wyruszali; a gdziekolwiek się zatrzymał, tam synowie Izraela rozbijali obóz. ¹⁸Na rozkaz naszego Ojca synowie Izraela wyruszali i na rozkaz naszego Ojca rozbijali obóz. Dopóki obłok spoczywał nad przybytkiem, pozostawali w obozie. ¹⁹Gdy obłok zatrzymywał się nad przybytkiem przez wiele dni, synowie Izraela przestrzegali nakazu naszego Ojca i nie wyruszali. ²⁰Czasem obłok pozostawał nad przybytkiem tylko kilka dni: na rozkaz naszego Ojca rozbijali obóz i na rozkaz naszego Ojca wyruszali. ²¹Czasem obłok pozostawał od wieczora do rana; a gdy rano się podnosił, wyruszali. Czy to za dnia, czy w nocy, gdy obłok się podnosił, wyruszali. ²²Czy to dwa dni, czy miesiąc, czy dłużej, dopóki obłok pozostawał nad przybytkiem, synowie Izraela pozostawali w obozie i nie wyruszali; a gdy się podnosił, wyruszali. ²³Na rozkaz naszego Ojca rozbijali obóz i na jego rozkaz wyruszali. Przestrzegali jego nakazu, na rozkaz naszego Ojca przekazany przez Mojżesza.