Księga Liczb 24

24 ¹Balaam zobaczył, że naszemu Ojcu podoba się błogosławić Izraelowi, więc nie szukał wróżb jak przedtem, lecz zwrócił się ku pustyni. ²Balaam podniósł oczy i zobaczył Izraela obozującego pokolenie przy pokoleniu; wtedy zstąpił na niego Duch naszego Ojca. ³Wygłosił swoją wyrocznię i powiedział: „Wyrocznia Balaama, syna Beora, wyrocznia męża, którego oko jest otwarte, ⁴wyrocznia tego, kto słyszy słowa naszego Ojca, kto widzi widzenie Wszechmocnego, padając na twarz z szeroko otwartymi oczami: ⁵Jakże piękne są twoje namioty, Jakubie, twoje mieszkania, Izraelu! ⁶Jak doliny ciągnące się daleko, jak ogrody nad rzeką, jak aloesy, które zasadził nasz Ojciec, jak cedry nad wodami. ⁷Woda popłynie z jego wiader, a jego potomstwo będzie miało wody w obfitości. Jego król będzie wyższy niż Agag, a jego królestwo będzie wywyższone. ^a a v7 Agag był królem Amaleka, odwiecznego wroga Izraela — król Izraela go przewyższy. ⁸Nasz Ojciec wyprowadza Izraela z Egiptu; Izrael jest dla nich jak rogi dzikiego wołu. Izrael pożre narody, które mu się sprzeciwiają, połamie ich kości i przeszyje ich strzałami. ⁹Przyczaił się, położył się jak lew, jak lwica — kto odważy się go zbudzić? Błogosławieni, którzy ciebie błogosławią, a przeklęci, którzy ciebie przeklinają.”

¹⁰Gniew Balaka zapłonął przeciwko Balaamowi i klasnął w dłonie. Balak powiedział do Balaama: „Wezwałem cię, abyś przeklął moich wrogów, a ty już trzy razy ich pobłogosławiłeś! ¹¹Teraz uciekaj do domu! Mówiłem, że sowicie cię uhonoruję, lecz Bóg pozbawił cię zaszczytu.”

¹²Balaam odpowiedział Balakowi: „Czy nie powiedziałem posłańcom, których do mnie wysłałeś, ¹³«Choćby Balak dał mi swój dom pełen srebra i złota, nie mógłbym przekroczyć rozkazu mojego Boga, aby z własnej woli czynić dobro czy zło; mogę mówić tylko to, co powie mi mój Bóg»? ¹⁴A teraz wracam do swojego ludu. Chodź, pozwól, że ostrzegę cię, co ten lud uczyni twojemu ludowi w nadchodzących dniach.”

Gwiazda wschodząca z Jakuba

¹⁵Potem wygłosił swoją wyrocznię, mówiąc: „Wyrocznia Balaama, syna Beora, wyrocznia męża, którego oko jest otwarte, ¹⁶wyrocznia tego, kto słyszy słowa naszego Ojca, kto zna wiedzę Najwyższego, kto widzi widzenie Wszechmocnego, padając na twarz z szeroko otwartymi oczami: ¹⁷Widzę go, ale nie teraz; patrzę na niego, ale nie z bliska. Gwiazda wzejdzie z Jakuba, a berło powstanie z Izraela; zmiażdży skronie Moabu i powali wszystkich synów Seta. ^b b v17 Balaam, pogański wróżbita, zostaje natchniony, by prorokować o nadchodzącym Królu. Ta gwiazda i to berło wskazują ostatecznie na Jezusa, którego Nowy Testament nazywa „jasną gwiazdą poranną” oraz władcą z rodu Jakuba. ¹⁸Edom zostanie podbity, a Seir, jego wrogowie, zostaną podbici, podczas gdy Izrael rośnie w siłę. ¹⁹Ktoś z Jakuba będzie panował i zgładzi ocalałych z miasta.”

²⁰Potem Balaam zobaczył Amaleka, podjął swoją przepowiednię i powiedział: „Amalek był pierwszy wśród narodów, lecz jego koniec to całkowita zagłada.”

²¹Spojrzał na Kenitę, podjął swoją wyrocznię i powiedział: „Twoje mieszkanie jest trwałe, twoje gniazdo osadzone w skale. ²²Jednak Kain zostanie strawiony, gdy Aszszur uprowadzi cię do niewoli.”

²³Podjął swoją wyrocznię i powiedział: „Któż przeżyje, gdy Bóg to uczyni? ²⁴Okręty przypłyną od wybrzeży Kittim; będą gnębić Aszszura i gnębić Ebera, lecz i one same dojdą do całkowitej zagłady.” ^c c v24 Kittim oznacza zachodnie wybrzeża Morza Śródziemnego — przyszłą potęgę morską, która wystąpi przeciwko Asyrii.

²⁵Potem Balaam wstał i wrócił do swojego domu, a Balak również poszedł swoją drogą.