Księga Ezdrasza 3

3 ¹W siódmym miesiącu, gdy Izrael osiedlił się w swoich miastach, lud zebrał się jak jeden mąż w Jeruzalem. ²Wtedy Jeszua, syn Josadaka, wraz ze swoimi współkapłanami, oraz Zorobabel, syn Szealtiela, ze swoimi towarzyszami, przystąpili do dzieła i zbudowali ołtarz naszego Ojca, aby składać na nim ofiary całopalne, jak napisano w Prawie Mojżesza, męża naszego Ojca. ³Ustawili ołtarz na jego podstawach, bo lękali się okolicznych ludów, i składali na nim ofiary całopalne naszemu Ojcu rano i wieczorem. ⁴Obchodzili Święto Namiotów, jak napisano, składając codzienne ofiary całopalne w liczbie wyznaczonej na każdy dzień. ⁵Potem składali stałe ofiary całopalne, ofiary na nów księżyca, we wszystkie święte uroczystości naszego Ojca oraz dary od każdego, kto przynosił naszemu Ojcu ofiarę dobrowolną. ⁶Od pierwszego dnia siódmego miesiąca zaczęli składać ofiary całopalne naszemu Ojcu, choć fundament świątyni naszego Ojca nie był jeszcze położony. ⁷Dali pieniądze kamieniarzom i cieślom, a Sydończykom i Tyryjczykom żywność, napój i oliwę, aby sprowadzili drewno cedrowe z Libanu morzem do Jafy, jak im pozwolił Cyrus, król Persji.

Dom naszego Ojca zaczyna powstawać

⁸W drugim miesiącu drugiego roku po tym, jak przybyli do domu naszego Ojca w Jeruzalem, Zorobabel, syn Szealtiela, i Jeszua, syn Josadaka, rozpoczęli dzieło wraz z resztą swoich rodaków — kapłanami, lewitami i wszystkimi, którzy wrócili do Jeruzalem z niewoli. Ustanowili lewitów w wieku od dwudziestu lat wzwyż, aby kierowali pracą przy domu naszego Ojca. ⁹Wtedy Jeszua ze swoimi synami i braćmi oraz Kadmiel ze swoimi synami, synowie Judy, stanęli razem, aby doglądać tych, którzy pracowali przy domu naszego Ojca — wraz z synami Chenadada, ich synami i braćmi, lewitami.

¹⁰Gdy budowniczowie kładli fundament świątyni naszego Ojca, stanęli kapłani w szatach z trąbami, a lewici, synowie Asafa, z cymbałami, aby wysławiać naszego Ojca, jak nakazał Dawid, król Izraela. ¹¹Śpiewali na przemian, wysławiając naszego Ojca i dziękując mu: „Dobry jest, a jego wierna miłość do Izraela trwa na wieki”. A cały lud wzniósł wielki okrzyk uwielbienia, bo fundament domu naszego Ojca został położony.

¹²Wielu starszych kapłanów, lewitów i naczelników rodów, którzy widzieli pierwszy dom, głośno płakało, gdy na ich oczach kładziono fundament tego domu, podczas gdy wielu innych krzyczało z radości. ¹³Nikt nie mógł odróżnić radosnego okrzyku od płaczu, gdyż lud krzyczał tak głośno, że słychać było z daleka.