Το θυσιαστήριο του Πατέρα μας υψώνεται ξανά

Πριν σταθεί οποιοσδήποτε ναός, ο λαός που επέστρεψε ξαναχτίζει το θυσιαστήριο του Πατέρα μας πάνω στα παλιά του θεμέλια — φοβισμένος από τους λαούς γύρω του — και ξαναρχίζει τις καθημερινές προσφορές. Όταν μπαίνει το θεμέλιο, γέροντες που θυμούνται τον πρώτο οίκο κλαίνε τόσο δυνατά όσο οι άλλοι αλαλάζουν.

Κεφάλαιο 3.

Τον έβδομο μήνα, όταν οι Ισραηλίτες είχαν εγκατασταθεί στις πόλεις τους, ο λαός συγκεντρώθηκε σαν ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ. Τότε ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσαδάκ, μαζί με τους συνιερείς του, και ο Ζοροβάβελ, ο γιος του Σαλαθιήλ, μαζί με τους συνεργάτες του, άρχισαν να εργάζονται και έχτισαν το θυσιαστήριο του Πατέρα μας, για να προσφέρουν πάνω του ολοκαυτώματα, όπως είναι γραμμένο στον νόμο του Μωυσή, του ανθρώπου του Πατέρα μας. Έστησαν το θυσιαστήριο στα θεμέλιά του, γιατί φοβούνταν τους γύρω λαούς, και πρόσφεραν πάνω του ολοκαυτώματα στον Πατέρα μας, πρωί και βράδυ. Γιόρτασαν τη γιορτή της Σκηνοπηγίας όπως είναι γραμμένο, προσφέροντας τα καθημερινά ολοκαυτώματα στον αριθμό που όριζε η κάθε μέρα. Έπειτα πρόσφεραν τα τακτικά ολοκαυτώματα, τις προσφορές της νέας σελήνης και όλων των ιερών γιορτών του Πατέρα μας, καθώς και τα δώρα όσων έφερναν προαιρετική προσφορά στον Πατέρα μας. Από την πρώτη μέρα του έβδομου μήνα άρχισαν να προσφέρουν ολοκαυτώματα στον Πατέρα μας, αν και δεν είχαν ακόμη θεμελιώσει τον ναό του Πατέρα μας. Πλήρωσαν χτίστες και ξυλουργούς, και έδωσαν στους Σιδώνιους και στους Τύριους τροφή, ποτό και λάδι, για να φέρουν κορμούς κέδρου από τον Λίβανο δια θαλάσσης ως την Ιόππη, όπως τους είχε επιτρέψει ο Κύρος, ο βασιλιάς της Περσίας.

Ο οίκος του Πατέρα μας αρχίζει να υψώνεται

Τον δεύτερο μήνα του δεύτερου χρόνου από τότε που έφτασαν στον οίκο του Πατέρα μας στην Ιερουσαλήμ, ο Ζοροβάβελ, ο γιος του Σαλαθιήλ, και ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσαδάκ, άρχισαν το έργο, μαζί με τον υπόλοιπο λαό τους — τους ιερείς, τους Λευίτες και όλους όσοι είχαν γυρίσει στην Ιερουσαλήμ από την αιχμαλωσία. Όρισαν τους Λευίτες από είκοσι χρονών και πάνω να επιβλέπουν το έργο στον οίκο του Πατέρα μας. Τότε ο Ιησούς με τους γιους και τους αδελφούς του, και ο Καδμιήλ με τους γιους του, γιοι του Ιούδα, ενώθηκαν για να επιβλέπουν εκείνους που εργάζονταν στον οίκο του Πατέρα μας — μαζί με τους γιους του Χηναδάδ, τους γιους και τους αδελφούς τους, τους Λευίτες.

Όταν οι οικοδόμοι θεμελίωσαν τον ναό του Πατέρα μας, στάθηκαν οι ιερείς με τα άμφιά τους κρατώντας σάλπιγγες, και οι Λευίτες, οι γιοι του Ασάφ, με κύμβαλα, για να δοξολογήσουν τον Πατέρα μας, όπως είχε ορίσει ο Δαβίδ, ο βασιλιάς του Ισραήλ. Τραγουδούσαν εναλλάξ, δοξολογώντας και ευχαριστώντας τον Πατέρα μας: «Αυτός είναι αγαθός· η πιστή αγάπη του για τον Ισραήλ κρατάει αιώνια». Κι όλος ο λαός αλάλαξε με μεγάλη κραυγή δοξολογίας, γιατί είχε θεμελιωθεί ο οίκος του Πατέρα μας.

Πολλοί γέροντες ιερείς, Λευίτες και αρχηγοί πατριών, που είχαν δει τον πρώτο οίκο, έκλαιγαν δυνατά καθώς θεμελιωνόταν μπροστά στα μάτια τους αυτός ο οίκος, ενώ πολλοί άλλοι κραύγαζαν από χαρά. Κανείς δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τη χαρούμενη κραυγή από το κλάμα, γιατί ο λαός κραύγαζε τόσο δυνατά που ο ήχος ακουγόταν μακριά.