Misbyahe Rama kita Ngadeg Maneh

Sadurunge ana padaleman suci kang ngadeg, umat kang wis bali padha mbangun maneh misbyahe Rama kita ana ing dhasare kang lawas — kanthi wedi marang bangsa-bangsa ing sakiwa-tengene — lan miwiti maneh sesajian saben dina. Bareng dhasare wis dipasang, para wong tuwa kang isih kelingan padaleman kang kawitan padha nangis seru, padha serune karo surake wong liyane.

Pasal 3.

Ing sasi kapitu, nalika bangsa Israel wis manggon ing kutha-kuthane, wong-wong mau padha nglumpuk dadi siji ing Yerusalem. Banjur Yesua anak Yozadak lan para imam kancane, sarta Zerubabel anak Sealtiel lan para kancane, padha wiwit nyambut gawe lan mbangun misbyahe Rama kita, kanggo nyaosake kurban obaran ing misbyah mau, kaya kang katulis ing Toret Nabi Musa, abdine Rama kita. Misbyah mau dipasang ing dhasare, amarga padha wedi marang bangsa-bangsa ing sakiwa-tengene, banjur padha nyaosake kurban obaran ing kono marang Rama kita esuk lan sore. Wong-wong mau padha nganakake Riyaya Tarub kaya kang katulis, sarta nyaosake kurban obaran saben dina miturut cacah kang katemtokake kanggo saben dinane. Sawuse iku, padha nyaosake kurban obaran kang tetep, kurban ing dina rembulan anyar, sakabehe riyaya suci kagungane Rama kita, lan pisungsung saka saben wong kang nyaosake kurban sukarila marang Rama kita. Wiwit dina kapisan sasi kapitu, wong-wong mau padha wiwit nyaosake kurban obaran marang Rama kita, sanadyan dhasare Padaleman Suci kagungane Rama kita durung dipasang. Banjur padha menehi bayaran marang para tukang watu lan tukang kayu, sarta menehi pangan, omben-omben lan lenga marang wong Sidon lan wong Tirus, supaya padha nggawa kayu eres saka Libanon liwat segara menyang Yopa, kaya kang wis diidini dening Prabu Koresy, raja ing Persia.

Padalemane Rama kita Wiwit Dibangun

Ing sasi kapindho taun kapindho sawuse padha tekan ing Padalemane Rama kita ing Yerusalem, Zerubabel anak Sealtiel lan Yesua anak Yozadak padha wiwit nindakake pakaryan iku, bebarengan karo wong-wong liyane—para imam, para wong Lewi, lan kabeh wong kang wis padha bali menyang Yerusalem saka pambuwangan. Para wong Lewi kang umure rong puluh taun munggah padha diangkat kanggo nanggung pakaryan ing Padalemane Rama kita. Banjur Yesua, para anak lan sadulure, sarta Kadmiel karo para anake, yaiku turune Yehuda, padha gandheng dadi siji kanggo ngawasi wong-wong kang padha nyambut gawe ing Padalemane Rama kita—bebarengan karo para anake Henadad, para anak lan sadulure, yaiku para wong Lewi.

Nalika para tukang mbangun masang dhasare Padaleman Suci kagungane Rama kita, para imam kang padha nganggo jubah ngadeg kanthi nggawa kalasangka, lan para wong Lewi, turune Asaf, kanthi nggawa kecer, kanggo memuji Rama kita, kaya kang wis didhawuhake dening Prabu Dawud, raja ing Israel. Wong-wong mau padha genti-genten ngidung, memuji lan ngunjukake panuwun marang Rama kita: “Panjenengane iku becik; sih-kadarmane marang Israel langgeng ing salawas-lawase.” Wong kabeh padha surak-surak gumuruh memuji, amarga dhasare Padalemane Rama kita wis dipasang.

Akeh para imam, para wong Lewi, lan para kepala taler kang wis padha sepuh, kang tau ndeleng Padaleman kang kapisan, padha nangis kanthi swara banter nalika dhasare Padaleman iki dipasang ana ing ngarepe mripate, dene akeh wong liyane padha surak-surak marga saka bungah. Ora ana wong kang bisa mbedakake surak kabungahan karo swara tangis, amarga wong-wong mau padha surak-surak seru banget, nganti keprungu saka kadohan.