Prabu Hizkia Nyucekake Padalemane Rama kita

Ing sasi kawitane, Hizkia mbukak maneh lawang-lawang kang ditutup dening bapake, lan ndhawuhi wong Lewi ngusungi rereged metu saka Papan Suci. Kurban, kecer, clempung lan slompret bali ana, lan pangibadah ing padalemane Rama kita pulih — dumadakan, ndadekake bungahe wong kabeh.

Pasal 29.

Prabu Hizkia jumeneng ratu nalika yuswa selawe taun, sarta ngasta paprentahan sangalikur taun lawase ing Yerusalem. Ibune asma Abia, putrine Zakharia. Panjenengane nindakake apa kang bener ana ing paningale Rama kita, padha kaya kang wis katindakake dening Prabu Dawud, leluhure. Ing taun kapisan paprentahane, sasi kapisan, panjenengane mbukak lawang-lawange Padalemane Rama kita, sarta ndandani. Panjenengane nekakake para imam lan para wong Lewi, banjur diklumpukake ana ing plataran sisih wetan. Panjenengane ngandika marang wong-wong mau: “He, para wong Lewi, padha rungokna aku! Saiki padha sucekna awakmu, lan sucekna Padalemane Rama kita, Allahe para leluhurmu, sarta buwangen sakehe rereged saka Papan kang Suci. Para leluhur kita wis padha ora setya, nindakake piala ana ing paningale Rama kita; padha nyingkur marang Panjenengane, mlengosake raine saka padalemane Rama kita, sarta mbalik mungkur. Uga padha nutup lawang-lawange bangsal, mateni diyan-diyan, sarta ora ngobong dupa utawa nyaosake kurban obaran ana ing papan suci konjuk marang Rama kita, Allahe Israel. Mulane bebendune Rama kita tumiba marang Yehuda lan Yerusalem, satemah padha dadi tontonan kang nggegirisi, nggegilani, lan cinampah, kaya kang padha kokdeleng dhewe nganggo mripatmu. Awit para leluhur kita wis padha tiwas dening pedhang; anak-anak kita lanang wadon lan bojo-bojo kita padha dadi tawanan marga saka iku. Saiki aku duwe sedya nganakake prajanjian karo Rama kita, Allahe Israel, supaya mulad-mulading bebendune nyingkir saka kita. He para anakku, saiki aja padha lena—Rama kita wis milih kowe kabeh supaya ngadeg ana ing ngarsane, ngladeni Panjenengane, dadi abdine, lan ngobong dupa.”

Banjur para wong Lewi padha ngadeg: saka wong Kehat—Mahat, anake Amasai, lan Yoel, anake Azaria; saka wong Merari—Kis, anake Abdi, lan Azaria, anake Yehalelel; saka wong Gerson—Yoah, anake Zima, lan Eden, anake Yoah; saka anak-anake Elizafan, Simri lan Yeiel; saka anak-anake Asaf, Zakharia lan Matania; saka anak-anake Heman, Yehiel lan Simei; sarta saka anak-anake Yedutun, Semaya lan Uziel. Wong-wong mau padha nglumpukake para sadulure, nucekake awake dhewe, banjur padha mlebu arep ngresiki Padalemane Rama kita, cundhuk karo dhawuhe sang prabu, miturut pangandikane Rama kita. Para imam padha mlebu ing papan njero Padalemane Rama kita prelu nyucekake, sarta nggawa metu sakehe rereged kang ditemu ing Padaleman Suci kagungane Rama kita menyang plataran. Para wong Lewi banjur ngusungi menyang kali Kidron. Anggone wiwit nucekake iku ing dina kapisan sasi kapisan; dene ing dina kaping wolu sasi iku padha tekan ing bangsale Padalemane Rama kita. Anggone nucekake Padalemane Rama kita lawase wolung dina, sarta rampung ing dina kaping nembelas sasi kapisan. Banjur padha sowan marang ngarsane Prabu Hizkia, sarta munjuk: “Kawula sampun ngresiki sadaya Padalemanipun Rama kita—mesbeh kurban obaran dalah sadaya pirantosipun, saha meja Roti Sesaosan dalah sadaya pirantosipun. ^a Sadaya pirantos ingkang dipunbucal dening Prabu Ahas nalika jumenengipun ingkang mblenjani, sampun kawula cawisaken saha kawula sucekaken—samangke sami wonten ing ngajenging mesbehipun Rama kita.”

Pangibadah Bali menyang Padalemane Rama kita

Prabu Hizkia enggal wungu ing wayah esuk, banjur nglumpukake para panggedhene kutha, nuli tindak munggah menyang Padalemane Rama kita. Padha nggawa sapi lanang pitu, wedhus gembel lanang pitu, cempe pitu, lan wedhus bandhot pitu minangka kurban pangruwating dosa kanggo karajan, papan suci, lan Yehuda, sarta sang prabu dhawuh marang para anake Harun, yaiku para imam, supaya nyaosake kurban-kurban mau ana ing mesbehe Rama kita. Sapi-sapi mau banjur padha disembeleh; para imam nampani getihe, nuli dikepyurake ing mesbeh. Wedhus-wedhus gembel mau uga padha disembeleh, getihe dikepyurake ing mesbeh, banjur cempe-cempe mau disembeleh lan getihe dikepyurake ing mesbeh. Wedhus-wedhus kanggo kurban pangruwating dosa mau banjur digawa menyang ngarsane sang prabu lan pasamuwan, sarta padha ditumpangi tangane. Para imam banjur nyembeleh wedhus-wedhus mau sarta nganakake kurban pangruwating dosa kalawan getihe ana ing mesbeh, minangka pangruwat kanggo wong Israel kabeh, amarga sang prabu wis dhawuh supaya kurban obaran lan kurban pangruwating dosa iku disaosake kanggo wong Israel kabeh.

Panjenengane masang para wong Lewi ana ing Padalemane Rama kita kalawan kecer, clempung, lan siter, cundhuk karo dhawuhe Prabu Dawud, Gad juru-mirsa kagungane sang prabu, lan Nabi Natan—awit dhawuh mau pancen saka Rama kita lumantar para nabine. Para wong Lewi padha ngadeg kalawan piranti-pirantine Prabu Dawud, dene para imam kalawan kalasangka. Prabu Hizkia banjur dhawuh supaya kurban obaran disaosake ana ing mesbeh; nalika kurban mau wiwit disaosake, kekidungan konjuk marang Rama kita uga wiwit ditembangake, bebarengan karo swarane kalasangka lan piranti-pirantine Prabu Dawud, ratu ing Israel. Pasamuwan kabeh padha sujud nyembah, para juru kidung padha ngidung, para juru kalasangka padha ngunekake kalasangkane, nganti kurban obaran mau rampung disaosake.

Bareng kurban mau wis rampung disaosake, sang prabu lan sakehe wong kang ana ing kono padha sujud nyembah lan ngibadah. Prabu Hizkia lan para panggedhe banjur ngutus para wong Lewi supaya memuji marang Rama kita kalawan tembung-tembunge Prabu Dawud lan Asaf juru-mirsa. Wong-wong mau padha ngidung kalawan bungah, nungkul sujud, sarta ngibadah.

Prabu Hizkia banjur ngandika: “Saiki kowe kabeh wis padha nyaosake awakmu konjuk marang Rama kita. Padha majua, nggawaa kurban-kurban sembelehan lan kurban-kurban panuwun menyang Padalemane Rama kita.” Mulane pasamuwan banjur padha nggawa kurban sembelehan lan kurban panuwun; sarta sakehe wong kang atine lila padha nggawa kurban obaran. Pasamuwan nggawa sapi lanang pitung puluh, wedhus gembel lanang satus, lan cempe rong atus—kabeh minangka kurban obaran konjuk marang Rama kita. Dene kurban-kurban kang disucekake cacahe sapi nem atus lan wedhus telung ewu. Nanging para imam cacahe kurang akeh, nganti ora bisa nguliti sakabehing kurban obaran, mulane para sadulure, yaiku wong Lewi, padha mbiyantu nganti pagaweyan mau rampung lan nganti para imam wis padha nucekake awake; awit para wong Lewi iku luwih jujur atine anggone nucekake awake katimbang para imam. Kajaba kurban obaran kang akeh mau, uga ana gajih saka kurban-kurban slametan sarta kurban-kurban unjukan kanggo kurban-kurban obaran iku. Kalawan mangkono ibadah ing Padalemane Rama kita wis kapulihake maneh. Prabu Hizkia lan rakyat kabeh padha bungah marga saka apa kang wis kacawisake dening Rama kita kanggo wong-wong mau, awit kabeh iku kelakon kanthi dadakan.