ዕብራውያን 4

4 ¹ወደ ዕረፍቱ የመግባት ተስፋ አሁንም ጸንቶ ስለሚኖር፣ ከእናንተ መካከል ማንም ያጣት እንዳይመስል እንጠንቀቅ። ²እንደ እነርሱ ለእኛም ደግሞ ምሥራች ተሰብኮልናል። ነገር ግን የሰሙት ቃል አልጠቀማቸውም፤ ይህም እንደ ሰሚዎቹ በእምነት ስላላዋሐዱት ነው።

³እኛ ያመንን ወደዚያ ዕረፍት እንገባለን፤ እንዲህ እንዳለ፦ “በቍጣዬ ማልሁ፤ ወደ ዕረፍቴ ከቶ አይገቡም።” ነገር ግን ሥራዎቹ ከዓለም መሠረት ጀምሮ ተፈጽመው ነበር።

⁴ስለ ሰባተኛው ቀን አንድ ስፍራ እንዲህ ብሏልና፦ “አባታችንም በሰባተኛው ቀን ከሥራው ሁሉ ዐረፈ።”

⁵በዚሁ ስፍራ ደግሞ፣ “ወደ ዕረፍቴ ከቶ አይገቡም” ይላል።

⁶አንዳንዶች ወደ እርሷ መግባታቸው ስለሚቀር፣ አስቀድሞም ምሥራቹ የተሰበከላቸው በአለመታዘዛቸው ሳቢያ ስላልገቡ፣

⁷ስለዚህ ከብዙ ዘመን በኋላ በዳዊት በኩል ሲናገር፣ ቀደም ሲል እንደተባለው፣ “ዛሬ” የተባለውን አንድ ቀን እንደገና ይወስናል፦ “ዛሬ ድምፁን ብትሰሙ ልባችሁን አታጥኑ።”

⁸ኢያሱ ዕረፍትን ሰጥቷቸው ቢሆን ኖሮ፣ አባታችን ከዚያ በኋላ ስለ ሌላ ቀን ባልተናገረም ነበር። ⁹እንግዲያስ ለአባታችን ሕዝብ የሰንበት ዕረፍት ይቀራል። ¹⁰ወደ አባታችን ዕረፍት የገባ ሁሉ፣ አባታችን ከራሱ ሥራ እንዳረፈ፣ እርሱ ደግሞ ከሥራው ዐርፏል። ¹¹ስለዚህ ማንም በዚያው የአለመታዘዝ ምሳሌ እንዳይወድቅ፣ ወደዚያ ዕረፍት ለመግባት እንትጋ።

¹²የአባታችን ቃል ሕያውና የሚሠራ ነውና፤ ሁለት አፍ ካለው ሰይፍ ሁሉ ይልቅ የተሳለ ነው፤ ነፍስንና መንፈስን፣ መጋጠሚያዎችንና ቅልጥምን እስኪለይ ድረስ ይወጋል፤ የልብንም ሐሳብና ፍላጎት ይመረምራል። ^a a v12 ‘የአባታችን ቃል’ የሚለው ‘የእግዚአብሔር ቃል’ የሚለውን ይተካል — መጽሐፍ ቅዱስ የልጆቹን ሐሳብ ሁሉ የሚያውቀው የአባት ሕያው ድምፅ ነው። ¹³ከዐይኑ የተሰወረ ፍጥረት የለም፤ ነገር ግን ሁሉ ነገር መልስ ልንሰጠው በሚገባን ዓይኖች ፊት ዕራቍቱንና የተገለጠ ሆኖ ተዘርግቷል።

¹⁴እንግዲህ በሰማያት ያለፈ ታላቅ ሊቀ ካህናት ስላለን—ይህም የአባታችን ልጅ ኢየሱስ ነው—የምንመሰክረውን እምነት አጥብቀን እንያዝ።

ኢየሱስ፣ ታላቁ ሊቀ ካህናችን

¹⁵በድካማችን ሊራራልን የማይችል ሊቀ ካህናት የለንም፤ ነገር ግን እንደ እኛ በሁሉ የተፈተነ፣ ኀጢአት ግን የሌለበት ነው። ¹⁶እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበል፣ በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ፣ ወደ ጸጋ ዙፋን በድፍረት እንቅረብ።