Walungan nu Ngagolontor ti Bait Allah

Cai ngalir sakeclak-sakeclak ti handapeun bangbarung Bait Allah, sarta unggal diukur dina jarak nu tangtu, jerona naék nepi ka mumuncangan, tuur, cangkéng, tuluy leuwih jero tibatan bisa dipakéakeun ngojay. Éta cai ngabeningkeun Laut Paeh, ngeusian éta laut ku lauk, sarta di sapanjang sisina tumuwuh tatangkalan anu buahan unggal bulan. Urang asing meunang bagian tanah ku paréntah Rama urang.

Pasal 47.

Tuluy kaula dibawa deui ka lawang Bait Allah, breh aya cai ngagolontor kaluar ti handapeun bangbarung mapay ka wetan, sabab Bait Allah teh nyanghareup ka wetan. Cai teh ngalir turun ti handapeun Bait Allah beulah kidul, di beulah kidul altar. Tuluy kaula dibawa kaluar ti gapura kaler, terus muter ti luar nepi ka gapura luar nu nyanghareup ka wetan; breh cai ngaburicak ti beulah kidul.

Sabot eta jelema leumpang ka wetan bari nyekel tali ukuran, anjeunna ngukur kira-kira 1.500 kaki, tuluy nungtun kaula meuntas cai nu jerona nepi kana keuyeung. Anjeunna ngukur deui 1.500 kaki, tuluy nungtun kaula meuntas—caina jero nepi kana tuur. Anjeunna ngukur deui 1.500 kaki, tuluy nungtun kaula meuntas—caina jero nepi kana cangkeng. Anjeunna ngukur deui 1.500 kaki—jadi hiji walungan anu teu kaliwatan ku kaula, sabab caina geus naek, cai anu geus jero mahi pikeun ngojay, hiji walungan anu teu bisa diliwatan.

Anjeunna ngalahir ka kaula, “Anak manusa, geus nenjo ieu teh maneh?” Tuluy kaula dibawa deui ka sisi walungan.

Sabot kaula balik, breh katenjo loba pisan tangkal di sisi walungan katuhu jeung kenca. Anjeunna ngalahir ka kaula, “Ieu cai ngalir ka wewengkon wetan, turun ka Araba, tuluy asup ka laut, nya eta laut cai nu angger ngemu, tuluy caina jadi tawar. Di mana bae walungan ngocor, sakabeh sato hirup nu ngagurudug bakal harirup, jeung lauk bakal loba pisan; sabab ieu cai nepi ka ditu, cai laut jadi tawar, sarta sagala rupa hirup di mana bae walungan ngalir. Para tukang ngawu bakal narangtung di sisina; ti En-gedi nepi ka En-eglaim, jadi tempat ngamagarkeun jaring. Laukna, loba rupana, cara lauk Laut Tengah. Loba kacida. Tapi rawa jeung lebak-lebakna moal jadi tawar; sina kitu pikeun nyieun uyah. Sagala rupa tangkal bubuahan bakal jaradi di sisi katuhu jeung kenca. Daunna moal ngalayu, buahna moal eureun; unggal bulan bakal buahan anyar, sabab caina ngalir ti tempat suci. Buahna jadi kadaharan, daunna jadi ubar.” ^a

Rama Ngabagi-bagi Tanah

Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: “Ieu wates-wates pikeun ngabagi tanah jadi warisan ka dua welas kaom Israil: Yusup meunang dua bagian. Bagikeun sarata; Kami geus jangji kalawan sumpah rek maparin ieu tanah ka karuhun maraneh, tuluy ieu tanah jadi warisan pikeun maraneh.

Ieu wates tanah teh: beulah kaler, ti Laut Tengah ngaliwatan Hetlon nepi ka Lebo-hamat, Sedad,

Berota, Sibraim (antara wates Damsik jeung Hamat), jeung Haser-hatikon, di wates Hauran. Jadi watesna ti laut nepi ka Hasar-enan, di wates Damsik, jeung wates Hamat di beulah kaler. Ieu wates beulah kaler.

Wates beulah wetan ngaliwatan antara Hauran jeung Damsik, nuturkeun Walungan Yordan antara Gilad jeung tanah Israil, nepi ka laut wetan nepi ka Tamar. Ieu wates beulah wetan.

Wates beulah kidul ti Tamar nepi ka cai Meriba-kades, tuluy nuturkeun Susukan Mesir nepi ka Laut Tengah. Ieu wates beulah kidul, nyanghareup ka Negeb.

Di beulah kulon, Laut Tengah jadi watesna nepi ka hareupeun Lebo-hamat. Ieu wates beulah kulon.

Jadi bagikeun ieu tanah ka maraneh sorangan nurutkeun kaom-kaom Israil. Bagikeun jadi warisan pikeun maraneh sorangan jeung pikeun urang asing anu maratuh di tengah-tengah maraneh sarta anu geus baroga anak di tengah-tengah maraneh. Anggap maranehna cara urang Israil asli; babarengan jeung maraneh maranehna narampa warisan di antara kaom-kaom Israil.” Di kaom mana bae eta urang asing matuh, di dinya kudu dibikeun warisanana, kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.