هغه سيند چې د عبادت خانې نه بهيږى

اوبه د معبد د درشل لاندې څاڅي، او چې په واټنونو کې اندازه کېږي، تر بجلکو، زنګونونو او ملا پورې پورته کېږي او بیا دومره ژورې شي چې یوازې په لامبو تېرېدای شي. دا مړ سمندر خوږوي، له کبانو یې ډکوي، او غاړې یې په داسې ونو پوښي چې هره میاشت مېوه نیسي. پردي د زموږ پلار په حکم مځکه په میراث وړي.

څپرکی 47.

بيا هغۀ زۀ د عبادت خانې دروازې ته بيرته راوستم، او اوبۀ د دروازې د سر د لاندې نه د مشرق په طرف بهېدلې، ځکه چې د عبادت خانې مخ مشرق ته وو. اوبۀ د عبادت خانې د جنوبى طرف د لاندې نه، د قربان‌ګاه جنوب ته، بهېدلې. هغۀ زۀ د شمالى دروازې نه بهر بوتلم او د باندنۍ خوا نه يې راتاو کړم تر هغې بهرنۍ دروازې چې مخ يې مشرق ته وو؛ اوبۀ د جنوبى طرف نه څاڅېدلې.

کله چې هغه سړے د ناپ د رسۍ سره مشرق ته لاړو، نو هغۀ نږدې يو زر پنځه سوه فُټه ناپ کړل او زۀ يې د بجلکو تر پايه اوبو نه تېر کړم. هغۀ بل يو زر پنځه سوه فُټه ناپ کړل او زۀ يې تېر کړم—اوبۀ د زنګنونو پورې وې. هغۀ بل يو زر پنځه سوه فُټه ناپ کړل او زۀ يې تېر کړم—اوبۀ د ملا پورې وې. هغۀ بل يو زر پنځه سوه فُټه ناپ کړل—داسې سيند چې زۀ ترې نۀ شوم تېرېدلے، ځکه چې اوبۀ اوچتې شوې وې، دومره ژورې اوبۀ چې پکښې لامبو کېدے شوه، داسې سيند چې ترې تېرېدل نۀ شول کېدے.

هغۀ راته ووئيل چې، ”اے اِبن آدمه، تا دا وليدل؟“ بيا هغۀ زۀ د سيند غاړې ته بيرته راوستم.

کله چې زۀ بيرته راغلم، نو ما د سيند په دواړو غاړو باندې ډېرې ډېرې ونې وليدلې. هغۀ راته ووئيل چې، ”دا اوبۀ د مشرقى علاقې په طرف بهيږى، ښکته عرباه ته، او سمندر ته ننوځى، د ولاړو اوبو سمندر ته، او دا اوبۀ خوږې شى. چرته چې دا سيند بهيږى، هلته به هر قسم ژوندے خوځنده مخلوق ژوندے وى، او کبان به ډېر ډېر وى؛ ځکه چې دا اوبۀ هلته رسيږى، د سمندر اوبۀ خوږې شى، او چرته چې دا سيند لاړ شى هلته هر څيز ژوندے وى. د کبانو ښکاريان به د دې په غاړه ولاړ وى؛ د عين‌جدى نه تر عين‌عجلائيم پورې، د جالونو د غوړولو ځائ. د دې کبان، د ډېرو قسمونو، لکه د روم د سمندر کبان. بې‌شماره ډېر. خو د دې جبې او ډنډونه به خوږ نۀ شى؛ هغه د مالګې دپاره پرېښودے شى. د هر قسم مېوه دار ونې به په دواړو غاړو باندې زرغونې شى. د دوى پاڼې به نۀ وچيږى او نۀ به يې مېوه ختميږى؛ هره مياشت به تازه مېوه نيسى، ځکه چې د دې اوبۀ د مقدس ځائ نه بهيږى. د دوى مېوه خوراک دے، او د دوى پاڼې شفا ورکوى.“ ^a

پلار زمکه وېشى

مالِک پلار فرمائى چې، ”دا هغه حدونه دى چې د دې په مطابق به زمکه د اِسرائيل د دولسو قبيلو په مينځ کښې د ميراث په توګه وېشلے شى: يوسف ته به دوه برخې ورکولے شى. دا په برابره توګه ووېشئ؛ ما قسم خوړلے وو چې ستاسو پلرونو ته به يې ورکوم، او دا زمکه تاسو ته ستاسو د ميراث په توګه رسيږى.

د زمکې حد دا دے: د شمال طرف، د روم د سمندر نه د حتلون په لار د لبو حمات پورې، زدد،

بروته، سبرائيم (د دمشق او حمات د حدونو په مينځ کښې)، او حضر حتيکون، چې د حوران په حد دے. نو حد د سمندر نه تر حضر عينان پورې ځى، د دمشق په حد، او د حمات حد شمال ته. دا د شمال طرف دے.

د مشرق طرف د حوران او دمشق په مينځ کښې ځى، د جلعاد او د اِسرائيل د مُلک په مينځ کښې د اُردن په اوږدو، تر مشرقى سمندر پورې تر تامار. دا د مشرق طرف دے.

د جنوب طرف د تامار نه د مريبات قادس اوبو پورې ځى، بيا د مصر د نهر په اوږدو تر روم سمندر پورې. دا د جنوب طرف دے، د نجب په طرف.

د مغرب په طرف، روم سمندر د لبو حمات تر مخامخ پورې حد جوړوى. دا د مغرب طرف دے.

نو دا زمکه د اِسرائيل د قبيلو په مطابق په خپل مينځ کښې ووېشئ. دا د ځان دپاره او د هغه پردېسو دپاره د ميراث په توګه وټاکئ چې ستاسو په مينځ کښې اوسيږى او ستاسو په مينځ کښې يې بچى پېدا کړى دى. د دوى سره داسې چلن وکړئ لکه د اِسرائيل د اصلى اوسيدونکو سره؛ هغوئ به د اِسرائيل د قبيلو په مينځ کښې ستاسو سره ميراث مومى.“ په کومه قبيله کښې چې پردے اوسيږى، هلته ورته د هغۀ ميراث ورکړئ، مالِک پلار فرمائى.