حزقيل 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹پوءِ مون کي هيڪل جي دروازي تي موٽائي آيو، ۽ چوکٽ جي هيٺان پاڻي اوڀر طرف وهي نڪري رهيو هو، ڇاڪاڻ تہ هيڪل جو منهن اوڀر ڏانهن هو. پاڻي هيڪل جي ڏکڻ پاسي کان هيٺان، قربانگاهه جي ڏکڻ کان وهي رهيو هو. ²مون کي اتر واري دروازي کان ٻاهر ڪڍي، ٻاهران ڦيرائي اوڀر ڏانهن منهن ڪيل ٻاهرين دروازي تائين وٺي آيو؛ ڏکڻ پاسي کان پاڻي ٽمي رهيو هو.

³جڏهن اهو ماڻهو هٿ ۾ ماپ جي ڊوري کڻي اوڀر طرف نڪتو، تڏهن پندرهن سؤ فوٽ ماپي مون کي ٽڙين تائين پاڻيءَ مان لنگهايائين. ⁴وري پندرهن سؤ فوٽ ماپي مون کي لنگهايائين — پاڻي ڳوڏن تائين هو. وري پندرهن سؤ فوٽ ماپي مون کي لنگهايائين — پاڻي ڪمر تائين هو. ⁵وري پندرهن سؤ فوٽ ماپيائين — هڪڙو اهڙو درياءُ جنهن کي مان لنگهي نہ ٿي سگهيس، ڇاڪاڻ تہ پاڻي مٿي چڙهي آيو هو، ترڻ جيترو اونهو پاڻي، اهڙو درياءُ جيڪو لنگهي نہ ٿي سگهجيو.

⁶چيائينس تہ ”اي ابنِ آدم، ڇا تو هي ڏٺو آهي؟“ پوءِ مون کي درياءَ جي ڪناري ڏانهن موٽائي آيو.

⁷جڏهن مان موٽيس، تڏهن درياءَ جي ٻنهي ڪنارن تي تمام گھڻا وڻ ڏٺم. ⁸چيائينس تہ ”هي پاڻي اوڀر وارن علائقن ڏانهن وهي ٿو، هيٺ عربا ۾ لهي ٿو، ۽ سمنڊ ۾، يعني بيهي رهيل پاڻيءَ واري سمنڊ ۾ داخل ٿئي ٿو، ۽ اهو پاڻي مٺو ٿي وڃي ٿو. ⁹جتي جتي درياءُ وهندو، اتي هر گھمندڙ جاندار جيئرو رهندو، ۽ مڇيون تمام گھڻيون ٿينديون؛ ڇاڪاڻ تہ هي پاڻي اتي پهچي ٿو، سمنڊ جو پاڻي مٺو ٿي وڃي ٿو، ۽ جتي جتي درياءُ وڃي ٿو اتي هر شيءِ جيئري رهي ٿي. ¹⁰ماهيگير ان جي ڪناري تي بيهندا؛ عين جدي کان عين عجلائيم تائين ڄار پکيڙڻ جو هنڌ ٿيندو. ان جون مڇيون ڪيترن ئي قسمن جون ٿينديون، ميڊيٽرينين سمنڊ جي مڇين جهڙيون. بيحد گھڻيون. ¹¹پر ان جا دلدل ۽ ڦٽل پاڻيءَ وارا هنڌ مٺا نہ ٿيندا؛ اهي لوڻ لاءِ ڇڏيا ويندا. ¹²ٻنهي ڪنارن تي هر قسم جا ميوي وارا وڻ اڀرندا. انهن جا پن نہ سڪندا ۽ نہ وري انهن جو ميوو ختم ٿيندو؛ هر مهيني تازو ميوو ڏيندا، ڇاڪاڻ تہ ان جو پاڻي مقدس هنڌ مان وهي ٿو. انهن جو ميوو کاڌو ۽ انهن جا پن شفا ٿيندا.“ ^a a v12 اسان جي پيءُ جي مقدس هنڌ مان نڪتل درياءُ، جنهن جي ڪنارن تي اهڙا وڻ آهن جن جا پن شفا ڏين ٿا، يوحنا جي رويا ۾ وري وهي ٿو — تخت کان وهندڙ زندگيءَ جو درياءُ، ۽ اهو وڻ جنهن جا پن قومن جي شفا لاءِ آهن (مڪاشفو 22:1-2).

پيءُ زمين ورهائي ٿو

¹³حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ ”اسرائيل جي ٻارنهن قبيلن ۾ ورثي طور زمين ورهائڻ جون حدون هي آهن: يوسف کي ٻہ حصا ملندا. ¹⁴ان کي برابر ورهايو؛ مون اوهان جي ابن ڏاڏن کي ڏيڻ جو قسم کنيو هو، ۽ هيءَ زمين اوهان جي ورثي ۾ ايندي.

¹⁵هيءَ زمين جي حد آهي: اتر ۾، ميڊيٽرينين سمنڊ کان حتلون جي رستي لبو حمات تائين، ۽ صداد،

¹⁶بيروتا، سبرائيم (جيڪو دمشق ۽ حمات جي حدن جي وچ ۾ آهي)، ۽ حوران جي حد وٽ حصر تيڪون. ¹⁷تنهنڪري حد سمنڊ کان دمشق جي حد وٽ حصر عينان تائين هلندي، ۽ اتر ۾ حمات جي حد هوندي. هيءُ اتر وارو پاسو آهي.

¹⁸اوڀر وارو پاسو حوران ۽ دمشق جي وچ ۾، يردن سان گڏ گلعاد ۽ اسرائيل جي ملڪ جي وچ مان، اوڀر وارو سمنڊ ٿيندي تمر تائين هلندو. هيءُ اوڀر وارو پاسو آهي.

¹⁹ڏکڻ وارو پاسو تمر کان مريبات قادس جي پاڻين تائين، پوءِ مصر جي نديءَ سان گڏ ميڊيٽرينين سمنڊ تائين هلندو. هيءُ ڏکڻ وارو پاسو آهي، نقب ڏانهن.

²⁰اولهه وارو پاسو: ميڊيٽرينين سمنڊ لبو حمات جي سامهون تائين حد ٺاهي ٿو. هيءُ اولهه وارو پاسو آهي.

²¹تنهنڪري هيءَ زمين اسرائيل جي قبيلن موجب پاڻ ۾ ورهايو. ²²ان کي پنهنجي لاءِ ۽ اوهان جي وچ ۾ رهندڙ انهن پرڏيهين لاءِ ورثي طور ورهايو جن اوهان جي وچ ۾ ٻار ڄڻيا آهن. انهن کي اسرائيل ۾ ڄاول وانگر سمجهو؛ اهي اوهان سان گڏ اسرائيل جي قبيلن ۾ ورثو وٺندا.“ ²³جنهن قبيلي ۾ پرڏيهي رهندو هجي، اتي کيس سندس ورثو ڏيو، حاڪم پيءُ ٿو فرمائي.