قومن ۾ هنگامو
بادشاهه ۽ قومون سازش ڪن ٿيون ته اسان جي پيءُ ۽ سندس مسح ٿيل جي حڪمراني لاهي ڇڏين. هو کلي ٿو، پنهنجي بادشاهه کي صيئون تي ويھاري ٿو، ۽ کيس قومون سونپي ٿو. پوءِ زبور پاڻ حاڪمن کي خبردار ڪرڻ ڏانهن موڙ کائي ٿو: تابعداري ڪريو، ۽ وقت هوندي پناهه وٺو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 6–9
2 1قومون ڇو ڪاوڙ ۾ آيل آهن، ۽ ماڻهو ڇو اجايا منصوبا ٿا ٺاهين؟ 2ڌرتيءَ جا بادشاهه پنهنجي جاءِ وٺي بيٺا آهن، ۽ حاڪم گڏجي اسان جي پيءُ ۽ سندس مسح ڪيل جي خلاف سازش ٿا ڪن. a a v2 مسح ڪيل — مسيح — يسوع آهي. ابتدائي ڪليسيا اهو ئي زبور انهن حاڪمن بابت دعا ۾ پڙهيو جن سندس خلاف سازش ڪئي هئي (رسولن جا ڪم 4:25-27). 3”اچو تہ اسان انهن جون زنجيرون ڀڃي ڇڏيون جيڪي هنن اسان تي وڌيون آهن،“ هو چون ٿا، ”۽ سندن رسيون پاڻ کان پري اڇلائي ڇڏيون.“
4آسمان ۾ تخت تي ويٺل اسان جو پيءُ کلي ٿو؛ بااختيار پيءُ هنن تي ٺٺولي ٿو ڪري. 5پوءِ هو پنهنجي ڪاوڙ ۾ هنن سان ڳالهائيندو ۽ پنهنجي غضب ۾ کين ڏڪائي ڇڏيندو:
6”مون پاڻ ئي صيون تي، پنهنجي پاڪ جبل تي، پنهنجو بادشاهه مقرر ڪيو آهي.“
7آءٌ اسان جي پيءُ جو فرمان ٻڌائيندس: مون کي چيائين تہ ”تون منهنجو فرزند آهين؛ اڄ آءٌ تنهنجو پيءُ ٿيو آهيان. b b v7 اسان جي پيءُ جو فرزند لاءِ دائمي فرمان. نئون عهدنامو اهي لفظ سڌو سنئون يسوع تي لاڳو ڪري ٿو — رسولن جا ڪم 13:33، عبرانين 1:5 ۽ عبرانين 5:5 — ۽ کيس پيءُ مان جنميل فرزند قرار ڏئي ٿو.
8”مون کان گھر، تہ آءٌ قومون تنهنجي ميراث ۽ ڌرتيءَ جون حدون تنهنجي ملڪيت ڪري ڏيندس. 9تون کين لوهه جي لٺ سان ڀڃندين؛ کين ڪنڀر جي ٿانءَ وانگر چڪناچور ڪري ڇڏيندين.“
10هاڻي تہ، اي بادشاهو، عقلمند ٿيو؛ اي ڌرتيءَ جا حاڪمو، خبردار ٿي وڃو. 11ادب سان اسان جي پيءُ جي بندگي ڪريو، ۽ ڏڪندي خوشي ڪريو. 12فرزند کي چمو، نہ تہ هو ڪاوڙجي پوندو ۽ اوهين رستي ۾ ئي هلاڪ ٿي ويندا، ڇاڪاڻ تہ سندس غضب هڪ پل ۾ ڀڙڪي سگھي ٿو. جيڪي سندس پناهه وٺن ٿا، اهي سڀ مبارڪ آهن. c c v12 زبور فرزند — يسوع — ۾ پناهه وٺڻ تي پورو ٿئي ٿو. هن تي ڀروسو ڪرڻ انهيءَ پيءُ جي گھر ۾ ڀليڪار ٿيڻ آهي جنهن کيس تخت تي ويهاريو.
