መዝሙር 2

2 ¹አሕዛብ ለምን ይናወጣሉ? ሕዝቦችስ ለምን ከንቱ ነገር ያውጠነጥናሉ? ²የምድር ነገሥታት ይነሣሉ፤ ገዦችም በአባታችንና በቀባው— በኢየሱስ ላይ በአንድነት ይማከራሉ። ^a a v2 ቅቡዑ—መሲሑ—ኢየሱስ ነው። የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን በእርሱ ላይ ስለ ተማከሩት ገዦች ይህንኑ መዝሙር ጸለየች (የሐዋርያት ሥራ 4፥25-26)። ³“ያሰሩብንን ሰንሰለት እንበጥስ፤” ይላሉ፤ “ገመዳቸውንም ከእኛ ላይ እንጣል።”

⁴በሰማይ ዙፋን ላይ የተቀመጠው አባታችን ይስቃል፤ ሉዓላዊው አባት ይሳለቅባቸዋል። ⁵ከዚያም በቍጣው ይናገራቸዋል፤ በመዐቱም ያስደነግጣቸዋል፦

⁶“እኔ ራሴ ንጉሤን በተቀደሰው ተራራዬ በጽዮን ላይ አንግሤዋለሁ።”

⁷የአባታችንን ድንጋጌ አውጃለሁ፤ እርሱም እንዲህ አለኝ፦ “አንተ ልጄ ነህ—ኢየሱስ—ዛሬ አባትህ ሆኛለሁ። ^b b v7 ይህ አባታችን ለወልድ የሰጠው የዘላለም ድንጋጌ ነው። አዲስ ኪዳን ይህን ቃል በቀጥታ ለኢየሱስ ይጠቅሰዋል—የሐዋርያት ሥራ 13፥33፣ ዕብራውያን 1፥5 እና ዕብራውያን 5፥5—እርሱም ከአብ የተወለደ ወልድ እንደ ሆነ ያውጃል።

⁸“ለምነኝ፤ አሕዛብን ርስትህ፣ የምድርንም ዳርቻ ንብረትህ አደርግልሃለሁ። ⁹በብረት በትር ትቀጠቅጣቸዋለህ፤ እንደ ሸክላ ሠሪ ዕቃ ትሰባብራቸዋለህ።”

¹⁰አሁንም እናንተ ነገሥታት ሆይ፣ ጠቢባን ሁኑ፤ እናንተ የምድር ገዦች ሆይ፣ ተገሠጹ። ¹¹አባታችንን በፍርሃት አገልግሉ፤ በረዐድም ደስ ይበላችሁ። ¹²ወልድን—ኢየሱስን—ሳሙ፤ አለዚያ ይቈጣል፤ በመንገዳችሁም ትጠፋላችሁ፤ ቍጣው በቅጽበት ሊነድ ይችላልና። በእርሱ የሚጠለሉ ሁሉ ብፁዓን ናቸው። ^c c v12 መዝሙሩ በወልድ—በኢየሱስ—መጠለልን በማሳየት ይፈጸማል። በእርሱ መታመን ባነገሠው አባት ዘንድ ወደ ቤት በደስታ እንደ መቀበል ነው።