Narody w zamęcie
Królowie i narody spiskują, by zrzucić panowanie naszego Ojca i jego Pomazańca. On się śmieje, ustanawia swego Króla na Syjonie i oddaje mu narody. Psalm zwraca się następnie z ostrzeżeniem do samych władców: poddajcie się i szukajcie schronienia, póki jest czas.
2 1Dlaczego burzą się narody, a ludy knują na próżno? 2Powstają królowie ziemi, a władcy zmawiają się razem przeciwko naszemu Ojcu i przeciwko jego Pomazańcowi — Jezusowi. a a v2 Pomazaniec — Mesjasz — to Jezus. Pierwotny Kościół modlił się tym właśnie psalmem o władcach, którzy zmówili się przeciwko niemu (Dzieje 4,25-26). 3„Zerwijmy łańcuchy, które na nas nałożyli” — mówią — „i odrzućmy od siebie ich powrozy.”
4Nasz Ojciec, który zasiada na tronie w niebie, śmieje się; wszechwładny Ojciec szydzi z nich. 5Wtedy przemówi do nich w swoim gniewie i przerazi ich w swojej zapalczywości:
6„Ja sam ustanowiłem mojego Króla na Syjonie, mojej świętej górze.”
7Ogłoszę postanowienie naszego Ojca: powiedział do mnie: „Ty jesteś moim Synem — Jezusem — dzisiaj stałem się twoim Ojcem. b b v7 Wieczne postanowienie naszego Ojca do Syna. Nowy Testament odnosi te słowa wprost do Jezusa — Dzieje 13,33, Hebrajczyków 1,5 oraz Hebrajczyków 5,5 — ogłaszając go Synem zrodzonym z Ojca.
8„Proś mnie, a dam ci narody w dziedzictwo i krańce ziemi w posiadanie. 9Potłuczesz je żelaznym berłem; roztrzaskasz je jak dzban garncarza.”
10A teraz, królowie, bądźcie rozsądni; przyjmijcie przestrogę, władcy ziemi. 11Służcie naszemu Ojcu z czcią i radujcie się z drżeniem. 12Ucałujcie Syna — Jezusa — bo inaczej się rozgniewa i zginiecie w drodze, gdyż jego gniew może wybuchnąć w jednej chwili. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim szukają schronienia. c c v12 Psalm kończy się schronieniem w Synu — Jezusie. Zaufać mu znaczy zostać przyjętym do domu przez Ojca, który osadził go na tronie.
