Gʻalayondagi xalqlar
Shohlar va xalqlar Otamiz va Uning Moylangani hukmronligini ag'darish uchun til biriktiradi. U kuladi, oʻz Shohini Sionga oʻtqazadi va xalqlarni Unga topshiradi. Soʻng Zabur hukmdorlarning oʻzlarini ogohlantiradi: boʻysuninglar, vaqt borida Undan panoh izlanglar.
2 1Nega xalqlar gʻalayon qilmoqda, elatlar behuda reja tuzmoqda? 2Yer yuzining shohlari saf tortib turibdi, hukmdorlar bir yoqadan bosh chiqarib, Otamizga qarshi, Uning Masihiga qarshi til biriktirmoqda. a a v2 Moyi surtilgan Zot, yaʼni Masih — Isodir. Ilk cherkov aynan shu zaburni Unga qarshi til biriktirgan hukmdorlar haqida ibodat qilib oʻqigan edi (Havoriylar 4:25-27). 3“Ular bizga solgan kishanlarni uzib tashlaylik, — deyishadi ular, — arqonlarini oʻzimizdan uzoqqa uloqtiraylik.”
4Osmonda taxtda oʻtirgan Otamiz kuladi; Hukmron Ota ularni mazax qiladi. 5Soʻng U Oʻz gʻazabi bilan ularga soʻz qotadi, Oʻz qahri bilan ularni dahshatga soladi:
6“Men Oʻzim Oʻz Shohimni Sionga oʻrnatdim, muqaddas togʻimga.”
7Men Otamizning farmonini eʼlon qilaman: U Menga dedi: “Sen Mening Oʻgʻlimsan; bugun Men Senga Ota boʻldim. b b v7 Otamizning Oʻgʻilga boʻlgan abadiy farmoni. Yangi Ahd bu soʻzlarni bevosita Isoga nisbatan qoʻllaydi — Havoriylar 13:33, Ibroniylarga 1:5 va Ibroniylarga 5:5 — Uni Otadan tugʻilgan Oʻgʻil deb eʼlon qiladi.
8“Mendan soʻra, Men xalqlarni Senga meros qilib beraman, yerning uzoq chekkalarini Sening mulking qilaman. 9Sen ularni temir tayoq bilan sindirasan; kulolning sopol idishidek, ularni parcha-parcha qilasan.”
10Endi esa, ey shohlar, dono boʻlinglar; ogoh boʻlinglar, ey yer hukmdorlari. 11Otamizga qoʻrquv bilan xizmat qilinglar, titragan holda shodlaninglar. 12Oʻgʻilni oʻpinglar, aks holda U gʻazablanadi va yoʻlda halok boʻlasiz, chunki Uning qahri bir lahzada alangalanib ketadi. Unga panoh topganlarning barchasi baxtlidir. c c v12 Zabur Oʻgʻilda — Isoda — panoh topish bilan yakunlanadi. Unga ishonmoq — Uni taxtga oʻtqazgan Ota tomonidan uyga qabul qilinmoq demakdir.