Dovud Absalomdan qochadi
Dovudning zaburi. U oʻz oʻgʻli Absalomdan qochgan paytda aytilgan.
Dovud buni oʻz oʻgʻli Absalomdan qochayotganda, odamlar „unga najot yoʻq“ deyayotgan paytda yozgan. U javob beradi: Otasi uning atrofida qalqondir, boshini koʻtaruvchidir, va oddiy dalil keltiradi: u yotdi, uxladi va uygʻondi.
3 1Ey Otam, dushmanlarim naqadar koʻp! Menga qarshi koʻplar oyoqqa turmoqda.
2Koʻplar men haqimda: “Xudoda unga najot yoʻq”, — deyishmoqda. a a v2 Sela — Zaburlarda uchrab turadigan musiqiy yoki tafakkurga chorlovchi belgi boʻlib, ehtimol, aytilgan gaplar ustida toʻxtab, mulohaza yuritishga ishoradir. 3Lekin Sen, ey Otam, atrofimni oʻrab turgan qalqonsan, shon-sharafim va boshimni tik tutuvchi Zotsan.
4Men baland ovoz bilan Otamga nido qilaman, U esa Oʻzining muqaddas togʻidan menga javob beradi. 5Men yotib uxladim, yana uygʻondim, chunki Otam menga quvvat beradi. 6Har tomondan menga qarshi saf tortgan oʻn minglab kishilardan qoʻrqmayman. 7Oʻrningdan turgin, ey Otam! Meni qutqargin! Chunki Sen, ey Otam, barcha dushmanlarimning jagʻiga urding; fosiqlarning tishlarini sindirding. 8Najot Otamnikidir. Sening barakating xalqing ustida boʻlsin.