داوود از ابشالوم می‌گریزد
مزموری از داوود، هنگامی که از پسرش ابشالوم گریخت.
داوود این را هنگام فرار از پسر خود ابشالوم نوشت، در حالی که مردم می‌گفتند برای او نجاتی نیست. او پاسخ می‌دهد که پدرش سپری گرداگرد اوست، همان که سرش را برمی‌افرازد، و دلیلی ساده می‌آورد: دراز کشید، خوابید و بیدار شد.
3 1ای پدر من، دشمنانم چه بسیارند! بسیاری بر من برمی‌خیزند.
2بسیاری درباره‌ام می‌گویند: «او را در خدا هیچ نجاتی نیست.» a a v2 سِلاه نشانه‌ای موسیقایی یا تأملی است که در سراسر مزامیر پراکنده است — احتمالاً اشاره‌ای برای درنگ و اندیشیدن دربارهٔ آنچه هم‌اکنون گفته شد. 3اما تو، ای پدر من، سپری هستی گرداگرد من، جلال من و آن که سرم را برمی‌افرازد.
4به آواز بلند فریاد برمی‌آورم به درگاه پدر من، و او از کوه مقدسش مرا اجابت می‌کند. 5دراز کشیدم و خوابیدم؛ باز بیدار شدم، زیرا پدر من مرا نگاه می‌دارد. 6از ده‌ها هزار تن که از هر سو در برابر من صف بسته‌اند، نخواهم ترسید. 7برخیز، ای پدر من! مرا نجات ده! زیرا تو، ای پدر من، بر گونهٔ همهٔ دشمنانم زده‌ای؛ دندان‌های شریران را شکسته‌ای. 8نجات از آنِ پدر من است. برکت تو بر قوم تو باد.
