مزامیر 3

3 ¹ ای پدر من، دشمنانم چه بسیارند! بسیاری بر من برمی‌خیزند.

² بسیاری درباره‌ام می‌گویند: «او را در خدا نجاتی نیست.» سِلاه. ^a a v2 «سِلاه» نشانه‌ای موسیقایی یا تأمّلی است که در سراسر مزامیر پراکنده است — احتمالاً اشاره‌ای به درنگ کردن و اندیشیدن به آنچه هم‌اکنون گفته شد. ³ اما تو ای پدر من، سپری گرداگردِ منی، جلال من و آن که سرم را برمی‌افرازد.

⁴ به آواز بلند فریاد برمی‌آورم نزد پدرم، و او از کوه مقدسش مرا پاسخ می‌دهد. سِلاه. ⁵ دراز کشیدم و خوابیدم؛ باز بیدار شدم، زیرا پدرم مرا نگاه می‌دارد. ⁶ از ده‌ها هزار تن که از هر سو بر ضد من صف بسته‌اند، نخواهم ترسید. ⁷ برخیز ای پدر من! مرا نجات ده! زیرا تو ای پدر من، همهٔ دشمنانم را بر گونه زده‌ای؛ دندان‌های شریران را شکسته‌ای. ⁸ نجات از آنِ پدر من است. برکت تو بر قوم تو باد. سِلاه.