پيءُ پنهنجي فرزند کي گهر ڏانهن سڏي ٿو
هتي لهجو اسان جي پيءُ جو آهي. هن افرائيم کي هلڻ سيکاريو، هن کي مٿي کنيو ۽ جهڪي هن کي کارايو، ۽ ڇڏيو ويو. پوءِ موڙ اچي ٿو، مان توکي ڪيئن ڇڏي ڏيان، ۽ هو چوي ٿو ته هو پنهنجي ڪاوڙ تي عمل نه ڪندو، ڇاڪاڻ ته هو انسان ناهي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–11
11 1جڏهن اسرائيل ٻار هو، تڏهن مون کيس پيار ڪيو، ۽ مصر مان مون پنهنجي پٽ کي سڏيو.
2جيترو کين سڏيو ويو، اوترو ئي هو پري ٿيندا ويا؛ هو بعلن کي قربانيون ڏيندا رهيا ۽ تراشيل بتن اڳيان بخور ٻاريندا رهيا. 3تڏهن بہ مون ئي افرائيم کي هلڻ سيکاريو، کين ٻانهن کان جهلي؛ پر هنن نہ ڄاتو تہ مون کين شفا ڏني. 4مون کين مهربانيءَ جي رسين سان، پيار جي ٻَنڌن سان هلايو؛ آءٌ انهيءَ جهڙو هوس جيڪو سندن ڳلن تان جُوئو لاهي ٿو، ۽ مون هيٺ نمي کين کارايو.
5اهي مصر جي ملڪ ڏانهن موٽي نہ ويندا، پر اسور سندن بادشاهه ٿيندو، ڇاڪاڻ تہ هنن موٽڻ کان انڪار ڪيو. 6تلوار سندن شهرن تي ڦرندي، سندن دروازن جون ڪڙيون کائي ڇڏيندي، ۽ سندن پنهنجن منصوبن سبب کين ڳڙڪائي ڇڏيندي. 7منهنجا ماڻهو مون کان پوئتي هٽڻ تي تيار آهن؛ جيتوڻيڪ هو سڀ کان مٿانهين کي سڏين ٿا، تڏهن بہ هو کين ڪنهن بہ حال ۾ مٿي نہ کڻندو.
8اي افرائيم، آءٌ تو کي ڪيئن ڇڏي ڏيان؟ اي اسرائيل، آءٌ تو کي ڪيئن حوالي ڪريان؟ آءٌ تو کي ادما جهڙو ڪيئن بڻايان؟ آءٌ تو سان صبوئيم جهڙو سلوڪ ڪيئن ڪريان؟ منهنجي دل منهنجي اندر ۾ ڦري وئي آهي؛ منهنجو رحم گرم ۽ نرم ٿي پيو آهي. a a v8 هتي پيءُ جي پنهنجي دل، سندس ماڻهن جي لائق فيصلي جي خلاف ٿي پوي ٿي — هو پنهنجن ٻارن کي ڇڏي ڏيڻ جي همت ئي نہ ٿو ڪري سگهي. هي اهو نرم ٿيندڙ، پٺيان ايندڙ پيار آهي جيڪو سندس وجود جي عين مرڪز ۾ آهي. 9آءٌ پنهنجي سخت ڪاوڙ تي عمل نہ ڪندس؛ آءٌ وري ڪڏهن افرائيم کي برباد نہ ڪندس. ڇاڪاڻ تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان، انسان نہ آهيان، تو جي وچ ۾ پاڪ ذات آهيان، ۽ ڪاوڙ سان نہ ايندس. 10اهي اسان جي پيءُ جي پٺيان هلندا؛ هو شينهن وانگر گجندو. جڏهن هو گجندو، تڏهن سندس ٻار اولهه کان ڏڪندا ايندا. 11اهي مصر کان پکين وانگر ڏڪندا ايندا، اسور جي ملڪ کان ڪبوترن وانگر، ۽ آءٌ کين سندن گهرن ۾ آباد ڪندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
12افرائيم مون کي ڪوڙن سان گهيري ورتو آهي، ۽ اسرائيل جي گهراڻي ٺڳيءَ سان؛ پر يهوداه اڃا بہ اسان جي پيءُ سان گڏ هلي ٿو، ۽ پاڪ ذات سان وفادار آهي.
