پلار خپل زوئ کور ته رابولى
دلته لهجه زموږ د پلار ده. هغه افرائیم ته تګ ور زده کړ، پورته یې کړ او ټیټ شو چې خواړه ورکړي، او پرېښودل شو. بیا بدلون راځي، زه څنګه تا پرېږدم، او هغه وايي چې پر خپله غوسه به عمل نه کوي، ځکه هغه انسان نه دی.
11 1کله چې اِسرائيل ماشوم وو، ما ورسره مينه وکړله، او خپل زوئ مې د مصر نه راوبللو.
2څومره چې هغوئ راوبلل شول، هومره هغوئ مخ واړولو؛ هغوئ به بعلانو ته قربانۍ کولې او تراشلو بتانو ته به يې خوشبوئى سوزوله. 3خو دا زۀ وم چې اِفرائيم ته مې تګ ور وښودلو، د هغوئ له بازوګانو نه مې نيولى وو؛ خو هغوئ ته پته نۀ وه چې ما هغوئ روغ کړل. 4ما هغوئ د مهربانۍ په رسيو، د مينې په تړيو بوتلل؛ زۀ د هغه چا په شان وم چې د هغوئ له زنو نه جغ اوچتوى، او زۀ ورته ټيټ شوم چې خوراک ورکړم.
5هغوئ به د مصر مُلک ته بيرته نۀ ځى، خو اسوريه به د هغوئ بادشاه وى، ځکه چې هغوئ د راستنېدو نه انکار وکړو. 6تُوره به د هغوئ په ښارونو راوڅرخى، د هغوئ د دروازو ارغلې به وخورى، او د هغوئ د خپلو چلونو په سبب به هغوئ تباه کړى. 7زما قوم په دې ټينګ دے چې زما نه مخ واړوى؛ کۀ څۀ هم هغوئ متعال ته اواز کوى، خو هغه به هغوئ هيڅکله پورته نۀ کړى.
8زۀ به څنګه تا پرېږدم، اے اِفرائيمه؟ زۀ به څنګه تا حوالے کړم، اے اِسرائيله؟ زۀ به څنګه تا د ادمه په شان کړم؟ زۀ به څنګه تا سره د ضبوئيم په شان سلوک وکړم؟ زما زړۀ په ما کښې اوړى؛ زما رحم ګرم او نرم کيږى. a a v8 دلته د پلار خپل زړۀ د هغه عذاب خلاف اوړى چې د هغۀ قوم ورته حقدار دے — هغه ځان نۀ شى راضى کولے چې خپل بچى پرېږدى. دا هغه نرمه، لټوونکې مينه ده چې د هغۀ د ذات په بيخى مرکز کښې ده. 9زۀ به په خپل سخت غضب عمل ونۀ کړم؛ زۀ به بيا اِفرائيم تباه نۀ کړم. ځکه چې زۀ ستاسو پلار يم نۀ انسان، هغه پاک ذات چې ستاسو په مينځ کښې دے، او زۀ به په قهر سره رانۀ شم. 10هغوئ به زمونږ پلار پسې روان شى؛ هغه به د زمرى په شان غرهار وکړى. کله چې هغه غرهار وکړى، نو د هغۀ بچى به د لوېديځ نه لړزېدلى راشى. 11هغوئ به د مصر نه د مرغانو په شان لړزېدلى راشى، د اسوريه د مُلک نه د کوترو په شان، او زۀ به هغوئ په خپلو کورونو کښې ځائ ورکړم، زمونږ پلار فرمائى.
12اِفرائيم زۀ په دروغو راچاپېر کړم، او د اِسرائيل کور په دوکه؛ خو يهوداه لا تر اوسه زمونږ پلار سره ګرځى، او هغه پاک ذات ته وفادار دے.
