Apokalipsa 1

1 ¹Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał mu nasz Ojciec, aby ukazać swoim sługom, co ma się wkrótce stać. Jezus oznajmił je, posyłając swojego anioła do swego sługi Jana, ²który zaświadczył o słowie naszego Ojca i o świadectwie Jezusa Chrystusa — o wszystkim, co widział.

³Błogosławiony ten, kto czyta na głos to proroctwo, i błogosławieni ci, którzy słuchają i zachowują to, co w nim napisane — czas jest bliski.

Łaska dla siedmiu Kościołów

⁴Jan do siedmiu Kościołów w Azji: łaska wam i pokój od tego, który jest, który był i który przychodzi, oraz od siedmiu duchów przed jego tronem, ^a a v4 „Siedem duchów” przed tronem to nie siedem istot, lecz jeden Duch Święty w swojej siedmiorakiej pełni, dopełniający pozdrowienia od naszego Ojca, Ducha i Jezusa. ⁵oraz od Jezusa Chrystusa, wiernego świadka, pierworodnego spośród umarłych, władcy królów ziemi. Temu, który nas miłuje i uwolnił nas od naszych grzechów przez swoją krew, ⁶i uczynił nas królestwem, kapłanami swojego Ojca — jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.

⁷Oto przychodzi z obłokami — i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili — i będą rozpaczać nad nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.

⁸„Ja jestem Alfa i Omega” — mówi Pan Bóg — „ten, który jest i który był, i który przychodzi, Wszechmogący.”

Jan na Patmos

⁹Ja, Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku, królestwie i wytrwałości, które są naszym udziałem w Jezusie, byłem na wyspie zwanej Patmos z powodu słowa naszego Ojca i świadectwa Jezusa. ¹⁰W dzień Pański byłem w Duchu i usłyszałem za sobą donośny głos jak trąba,

¹¹który mówił: „To, co widzisz, zapisz w zwoju i poślij siedmiu Kościołom — do Efezu, Smyrny, Pergamonu, Tiatyry, Sardes, Filadelfii i Laodycei.”

¹²Potem odwróciłem się, aby zobaczyć głos, który do mnie mówił, a gdy się odwróciłem, ujrzałem siedem złotych świeczników, ¹³a pośród świeczników kogoś podobnego do syna człowieczego — Jezusa — odzianego w szatę sięgającą stóp i przepasanego na piersi złotym pasem. ^b b v13 Jan widzi Jezusa, który nosi w sobie obie postacie z Daniela 7 naraz — „podobnego do syna człowieczego” (Daniel 7,13) i wygląd Odwiecznego (Daniel 7,9, opisany w następnym wersecie). Białe włosy, tron, władza nad narodami — to, co Daniel widział należące do dwóch postaci, Jan widzi zjednoczone w Jezusie. ¹⁴Włosy jego głowy były białe jak wełna, jak śnieg, a jego oczy jak płomień ognia. ¹⁵Jego stopy były podobne do mosiądzu wypolerowanego, rozżarzonego w piecu, a jego głos jak szum wielu wód. ¹⁶W swojej prawej ręce trzymał siedem gwiazd, a z jego ust wychodził ostry miecz obosieczny, a jego oblicze jaśniało jak słońce świecące w pełni swej mocy.

¹⁷Gdy go ujrzałem, padłem do jego stóp jak martwy. A on położył na mnie swoją prawą rękę i powiedział: „Nie bój się. Ja jestem pierwszy i ostatni, ^c c v17 „Pierwszy i ostatni” to tytuł, którym nasz Ojciec nazywa siebie przez Izajasza (Iz 44,6); tutaj Jezus przypisuje go sobie samemu — Syn ma udział w wiecznej tożsamości Ojca. ¹⁸oraz żyjący. Byłem umarły, a oto żyję na wieki wieków! Mam klucze śmierci i grobu. ¹⁹Napisz więc, co widziałeś, co jest teraz i co ma się stać potem. ²⁰Oto tajemnica siedmiu gwiazd, które widziałeś w mojej prawej ręce, i siedmiu złotych świeczników: siedem gwiazd to aniołowie siedmiu Kościołów, a siedem świeczników to siedem Kościołów.”