ମୋତେ ନିରାପଦରେ ରଖ

ଦାଉଦଙ୍କ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗୀତ।

ଦାଉଦଙ୍କର ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିନା କୌଣସି ମଙ୍ଗଳ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପେୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଢାଳିବାକୁ ମନା କରନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କ ସୀମାରେଖାକୁ ମନୋରମ ଓ ତାଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ସୁନ୍ଦର ବୋଲି କୁହନ୍ତି, ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କୁ କବର ହାତରେ ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯିବ ନାହିଁ। ଜୀବନର ପଥ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଆନନ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 16।

ହେ ମୋହର ପିତା, ମୋତେ ନିରାପଦରେ ରଖ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ୍ଭଠାରେ ଶରଣ ନେଉଅଛି।

ମୁଁ ମୋହର ପିତାଙ୍କୁ କହେ, ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ପ୍ରଭୁ ପିତା; ତୁମ୍ଭ ବିନା ମୋହର କୌଣସି ମଙ୍ଗଳ ନାହିଁ। ଦେଶସ୍ଥ ପବିତ୍ର ଲୋକମାନେ, ସେମାନେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ, ଯେଉଁମାନଙ୍କଠାରେ ମୋହର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାର ପଛେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତମୟ ପେୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଢାଳିବି ନାହିଁ, କିଅବା ସେମାନଙ୍କ ନାମ ମୋହର ଓଷ୍ଠରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବି ନାହିଁ।

ମୋହର ପିତା ମୋହର ମନୋନୀତ ଅଂଶ ଓ ମୋହର ପାନପାତ୍ର; ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ଅଧିକାର ସୁରକ୍ଷିତ ରଖୁଅଛ। ମନୋରମ ସ୍ଥାନରେ ମୋʼ ନିମନ୍ତେ ସୀମାରେଖା ପଡ଼ିଅଛି; ନିଶ୍ଚୟ ମୋହର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଧିକାର ଅଛି।

ଯେ ମୋତେ ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି, ସେହି ମୋହର ପିତାଙ୍କର ମୁଁ ଧନ୍ୟବାଦ କରିବି; ଏପରିକି ରାତ୍ରିରେ ମଧ୍ୟ ମୋହର ଅନ୍ତଃକରଣ ମୋତେ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ। ମୁଁ ମୋହର ପିତାଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ମୋʼ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖେ; ସେ ମୋହର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଥିବାରୁ ମୁଁ ବିଚଳିତ ହେବି ନାହିଁ।

ଏଣୁ ମୋହର ଅନ୍ତଃକରଣ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ମୋହର ସମସ୍ତ ସତ୍ତା ଉଲ୍ଲସିତ; ମୋହର ଶରୀର ମଧ୍ୟ ନିରାପଦରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ। କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ପ୍ରାଣକୁ ପାତାଳରେ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବ ନାହିଁ, କିଅବା ତୁମ୍ଭର ପବିତ୍ର ଜନଙ୍କୁ କ୍ଷୟ ଦେଖିବାକୁ ଦେବ ନାହିଁ। ^a ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଜୀବନର ପଥ ଦେଖାଉଅଛ; ତୁମ୍ଭ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ, ତୁମ୍ଭ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ଅନନ୍ତକାଳ ସୁଖ ଅଛି।