Ronahiya Bav di Nav Me re Dibiriqe

Bi hîlekarî û mebestên veşartî tê tawanbarkirin, Pawlos bersiv dide ku ew tenê rastiyê bi eşkereyî dibêje. Diyar e ku hêz ne ya wî ye: tengav dibe, şaş û metel dimîne, tê xistin, lê qet nayê helakkirin. Xezîne di cerên ji herî de ye, û şikestîbûna cêr mebest e, da ku rûmet ya Bavê me bimîne.

Bavê me di ayetê de dipeyive 6

Beş 4.

Loma, ji ber ku bi dilovaniya ku ji me re hat nîşandan ev xizmet bi me re heye, em bêhêvî nabin. Berevajî vê, me dev ji tiştên veşartî yên şermê berda. Em bi hîlekariyê tevnagerin û peyva Bavê me xera nakin. Lê belê, bi eşkereyî rastiyê radigihînin û li ber Bavê me, em xwe bi wijdanê her kesî dispêrin. Heke mizgîniya me veşartî be jî, ew ji bo wan kesên ku helak dibin veşartî ye. Ji bo wan, xwedayê vî serdemî hişê bêbaweran kor kiriye, da ku ew nekaribin ronahiya mizgîniyê bibînin — rûmeta Mesîh, ê ku sûreta Bavê me ye. ^a Em xwe mizgîn nadin, lê Îsa Mesîh wek Xudan — em ji bo Îsa xizmetkarên we ne.

Çimkî Bavê me, yê ku got: “Bila ronahî ji tariyê bibiriqe,” di dilên me de biriqiye, ronahî da — zanîna rûmeta Bavê me li rûyê Îsa Mesîh.

Ev xezîne di nav cerên ji herî de bi me re heye, da ku ev hêza bêhempa ya Bavê me be, ne ji me. Em bi her awayî tengav dibin, lê perçiqî nabin; em şaş û metel dimînin, lê bêhêvî nabin; tên çewisandin, lê bêkes nayên hiştin; tên xistin, lê nayên helakkirin. Em her tim mirina Îsa di laşê xwe de hildigirin, da ku jiyana Îsa jî di laşê me de xuya bibe. Em ên ku dijîn her tim ji bo Îsa radestî mirinê tên kirin, da ku jiyana Îsa jî di goştê me yê mirinbar de xuya bibe. Loma, mirin di nav me de dixebite, lê jiyan di nav we de.

Bi heman ruhê baweriyê, wek ku hatiye nivîsîn: “Min bawer kir, loma min got,” em jî bawer dikin, loma em jî dibêjin, Em dizanin ku yê ku Xudan Îsa rakir, wê me jî bi Îsa re rake û me, digel we, bîne pêşberî xwe. Ev hemû ji bo we ne, da ku kerem, her ku digihîje bêtir kesan, şikirkirinê ji bo rûmeta Bavê me zêde bike.

Loma em bêhêvî nabin. Her çend mirovê me yê derve kevn dibe jî, mirovê me yê hundir roj bi roj nû dibe. Çimkî ev tengiya me ya sivik û demkî, ji bo me giraniyeke herheyî ya rûmetê ya ku nayê berhevdan çêdike, loma em bala xwe nadin ser tiştên xuyayî, lê ser yên nexuyayî, çimkî tiştên xuyayî derbasdar in, lê yên nexuyayî herheyî ne.