Panduman Suci Kang Kapisahake

Tanah dibagi dhisik sadurunge dienggoni: sabidang suci kanggo pasucene Rama kita lan para imam, sabidang kanggo wong Lewi, lemah kanggo kutha, lan turahane kanggo sang pangeran, kang didhawuhi mandheg anggone nundhung wong lan nganggo timbangan kang jujur. Banjur sesajian ing dina-dina riyaya ditetepake.

Pasal 45.

“Nalika kowe padha ngedum tanah kanthi undhian minangka pusaka, pisahna sabagean kanggo Rama kita, yaiku panduman suci saka tanah iku: dawane kira-kira wolung mil, ambane kira-kira telung mil. Iku bakal dadi suci ing sajroning kabeh watese. Saka iki, sawijining pesagi kira-kira 875 kaki saben sisihe kanggo papan pasucen, kanthi tanah kothong kira-kira sangang puluh kaki ngubengi. Saka wilayah iki ukuren dawane kira-kira wolung mil lan ambane kira-kira telung mil; ing kono bakal ana papan pasucen, panggonan kang mahasuci. Iku panduman suci saka tanah. Iku bakal dadi duweke para imam kang leladi ing papan pasucen, kang nyedhak kanggo ngladeni Aku; wong-wong mau bakal duwe papan kanggo omah lan panggonan suci kanggo papan pasucen. Wilayah kang dawane kira-kira wolung mil lan ambane telung mil bakal dadi duweke wong Lewi kang leladi ing padaleman suci, minangka duweke, kanthi kutha-kutha kanggo dienggoni.

“Kanggo duweke kutha, kowe kudu nyedhiyakake sabidang tanah kang ambane kira-kira siji setengah mil lan dawane wolung mil ing sandhinge panduman suci; iku dadi duweke sakabehe turune Israel.

“Sang pangeran bakal duwe tanah ing sakarone sisihe panduman suci lan duweke kutha, ing sandhinge panduman suci lan duweke kutha, ing sisih kulon ngulon lan ing sisih wetan ngetan; dawane padha karo salah sawijining panduman suku, wiwit wates kulon tekan wates wetan. Tanah iki bakal dadi duweke ing Israel. Para pangeranKu ora bakal nindhes umatKu maneh, nanging bakal menehake tanah iku marang turune Israel manut suku-sukune.’

Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: Wis cukup, he para pangerane Israel! Sirnakna panganiaya lan panindhes; tindakna kaadilan lan kabeneran. Mandhega anggonmu nundhungi umatKu saka tanahe, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa.

“Kowe kudu nganggo traju kang jujur, takeran garing kang jujur, lan takeran banyu kang jujur. Rong puluh loro kwart garing lan rong puluh loro kwart banyu: siji takeran—kang banyu iku saprasepuluh saka 220 kwart, kang garing iku saprasepuluh saka 220 kwart; 220 kwart iku kang netepake ukuran baku. ^a Boboting baku iku padha karo rong puluh unit cilik. Rong puluh tambah selawe tambah limalas unit iki dadi ukuran bobot gedhemu.

“Iki pisungsung kang kokaturake: saprenem takeran garing saben takeran gedhe gandum, lan saprenem saben takeran gedhe jewawut. Panduman lenga kang katetepake, ditaker nganggo takeran banyu: saprasepuluh takeran banyu saben wadhah gedhe—sepuluh takeran banyu dadi siji wadhah gedhe.’ Lan siji wedhus saka pepanthan, saben 200, saka pangonan Israel kang kaleban banyu—kanggo kurban dhaharan, kurban obaran, lan kurban karukunan, supaya gawe pangruwating dosane wong-wong mau, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa. ‘Sakabehe rakyat ing tanah iku bakal melu nyumbang pisungsung iki marang sang pangeran ing Israel. Sang pangeran kudu nyawisake kurban obaran, kurban dhaharan, lan kurban unjukan ing dina-dina riyaya, ing tanggal enom, lan ing dina-dina Sabat—yaiku kabeh riyaya kang katetepake kanggo turune Israel. Panjenengane kudu nyawisake kurban pangruwating dosa, kurban dhaharan, kurban obaran, lan kurban karukunan, supaya gawe pangruwating dosane turune Israel.’

Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Ing sasi kapisan, tanggal sepisan, njupuka sawijining sapi lanang enom kang tanpa cacad lan sucekna papan pasucen. ‘Imam njupuk saperangan getih saka kurban pangruwating dosa lan ngusapake ing tiyang-tiyange lawang padaleman suci, ing pojok papat undhak-undhakane misbyah, lan ing tiyang-tiyange gapura plataran jero. Tindakna kang padha ing tanggal pitu sasi iku kanggo sapa wae kang gawe dosa marga kaluputan utawa marga ora ngerti. Kanthi mangkono kowe bakal gawe pangruwating dosane padaleman suci.

“Ing sasi kapisan, tanggal patbelas, kowe kudu netepi riyaya Paskah, yaiku riyaya pitung dina, lan roti tanpa ragi kudu dipangan. Ing dina iku sang pangeran nyawisake sapi lanang minangka kurban pangruwating dosa kanggo awake dhewe lan kanggo sakabehe rakyat ing tanah iku. Sajrone pitung dinane riyaya iku panjenengane kudu nyaosake kurban obaran marang Aku: pitu sapi lanang lan pitu wedhus gibas lanang kang tanpa cacad saben dina, sajrone pitung dina iku; lan saben dina siji wedhus lanang minangka kurban pangruwating dosa. Minangka kurban dhaharan panjenengane kudu nyawisake satakeran gandum saben sapi lanang lan saben wedhus gibas, kanthi kira-kira sagalon lenga saben takeran. Ing sasi kapitu, tanggal limalas, ing riyaya iku, panjenengane kudu nindakake kang padha sajrone pitung dina—yaiku kurban pangruwating dosa, kurban obaran, kurban dhaharan, lan lenga kang padha.”’”