1 Babad 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹Kacarita Si Pandakwa ngadeg nglawan Israel sarta ngojok-ojoki Dawud supaya ngetung wong Israel. ^a a v1 Si Pandakwa iku jeneng kang dianggo FHB kanggo Iblis, yaiku mungsuh rohani kang nglawan umate Gusti Allah. ²Prabu Dawud banjur ngandika marang Yoab lan para senapatine wadyabala: “Lungaa, etungen wong Israel saka Bersyeba nganti tekan Dan, banjur lapurna marang aku, supaya aku ngerti cacahe.”

³Ature Yoab: “Mugi Rama kita kepareng nikelaken cacahing umatipun ngantos tikel satus! Dhuh gusti kawula Sang Prabu, punapa sadaya tiyang punika sanes abdinipun gusti kawula sadaya? Punapaa gusti kawula mundhut prakawis punika? Kenging punapa badhe ndadosaken Israel kenging dosa?”

⁴Nanging dhawuhe Sang Prabu ngalahake ature Yoab, mula Yoab banjur mangkat, njlajahi satanah Israel kabeh, nuli bali menyang Yerusalem. ⁵Yoab banjur ngaturake asiling petungan cacah jiwa marang Dawud: Wong Israel kabeh ana sayuta satus ewu prajurit kang nggawa pedhang, dene Yehuda ana patang atus pitung puluh ewu prajurit kang nggawa pedhang. ⁶Lewi lan Benyamin ora melu dietung, awit Yoab sengit marang dhawuhe Sang Prabu mau.

⁷Bab iki ala banget ing paningale Rama kita, mula Panjenengane banjur nggebag Israel. ⁸Dawud banjur munjuk marang Rama kita: “Kawula sampun damel dosa ageng margi nindakaken prakawis punika. Sapunika mugi Paduka kersa mbusak kalepataning abdi Paduka, awit anggen kawula tumindak punika bodho sanget.”

⁹Rama kita banjur ngandika marang Gad, juru-wecane Dawud:

¹⁰Lungaa, kandhaa marang Dawud, “Ramamu ngandika: Aku ngacungake telung prakara ana ngarepmu—pilihen salah siji, bakal Daktindakake marang kowe.”

¹¹Gad banjur sowan ing ngarsane Dawud sarta matur: “Makaten pangandikanipun Rama kita: ‘Miliha dhewe kanggo awakmu, ¹²apa paceklik telung taun, apa telung sasi digebag ana ngarepe mungsuhmu nganti pedhanging mungsuhmu ngoyak kowe, apa telung dina pedhange Rama kita, yaiku pageblug ing nagara kene, lan Malaekate Rama kita numpes ing saindenging tanah Israel.’ Mila sapunika sumangga panjenengan mutusaken, wangsulan punapa ingkang kedah kawula aturaken dhateng Ingkang ngutus kawula.”

¹³Dawud ngandika marang Gad: “Aku lagi nandhang sangsara banget. Aku becik tiba ing astane Rama kita, awit welas asihe agung banget—nanging aja nganti tiba ing tangane manungsa.”

¹⁴Mula Rama kita banjur ndhatengake pageblug marang Israel, temah pitung puluh ewu wong Israel padha tiwas.

¹⁵Rama kita uga ngutus Malaekat supaya numpes Yerusalem; nanging nalika Malaekat mau lagi numpes, Rama kita mirsani banjur owah ing panggalih tumrap bebaya iku, sarta ngandika marang Malaekat mau: “Wis cukup! Endhakna tanganmu.” Malaekate Rama kita nalika iku ngadeg ana ing sacedhake papan pangirikan gandume Ornan wong Yebus.

¹⁶Dawud tumenga lan weruh Malaekate Rama kita ngadeg ana ing antarane bumi lan langit, pedhange ligan ana ing tangane, kaacungake marang Yerusalem. Dawud lan para tuwa-tuwa, kang padha nganggo bagor, banjur padha sumungkem, raine konjem ing bumi. ¹⁷Dawud munjuk marang Rama kita: “Punapa sanes kawula ingkang dhawuh supados umat punika kaetang? Kawula punika ingkang damel dosa saha nindakaken piawon ageng. Nanging menda-menda punika—punapa ingkang sampun katindakaken? Dhuh Rama kawula, mugi asta Paduka tumempuh dhateng kawula lan brayating bapa kawula, sampun ngantos dhateng umat Paduka srana pageblug.” ^b b v17 Dawud, sang raja-pangon, nyuwun supaya paukuman mau ditibakake marang awake dhewe, ganti umate—iki mujudake pralambang tumuju marang Gusti Yesus, Sang Pangon kang becik, kang kersa nanggung paukumane umate ing sarirane piyambak.

Mesbeh Diedegake; Rama kita Paring Wangsulan kanthi Geni

¹⁸Malaekate Rama kita banjur dhawuh marang Gad, supaya Dawud munggah lan ngedegake mesbeh konjuk marang Rama kita ana ing papan pangirikan gandume Ornan wong Yebus. ¹⁹Mula Dawud banjur munggah manut dhawuhe Gad, kang wis diucapake atas asmane Rama kita.

²⁰Nalika semono Ornan noleh lan weruh Malaekat mau; anake lanang papat kang ngancani dheweke banjur padha ndhelik. Ornan mau lagi ngirik gandum. ²¹Bareng Dawud teka ing panggonane Ornan, Ornan nyawang lan weruh Dawud, banjur metu saka papan pangirikan mau, sarta sujud ngabekti marang Dawud, raine konjem ing lemah.

²²Dawud ngandika marang Ornan: “Panggonan pangirikan iki wenehna marang aku, supaya aku bisa ngedegake mesbeh konjuk marang Rama kita ana ing kono; wenehna marang aku kanthi rega kang jangkep, supaya pageblug iki disirep saka umat.”

²³Ature Ornan marang Dawud: “Mugi kapundhut kemawon. Gusti kawula Sang Prabu mugi karsa nindakaken punapa ingkang dipun anggep prayogi. Lah, kawula ngaturaken sapi-sapi punika kangge kurban obaran, garu pangirikan kangge kajeng, saha gandum kangge kurban dhaharan—sadaya punika kawula aturaken.”

²⁴Nanging Sang Prabu Dawud ngandika marang Ornan: “Aja, aku mesthi bakal tuku kanthi rega kang jangkep. Aku ora bakal njupuk duwekmu kanggo Rama kita, utawa nyaosake kurban obaran kang tanpa wragad.”

²⁵Mula Dawud mbayar marang Ornan emas kira-kira limalas pun kanggo panggonan mau. ²⁶Ana ing kono Dawud banjur ngedegake mesbeh konjuk marang Rama kita, sarta nyaosake kurban obaran lan kurban karahayon, banjur sesambat marang Rama kita, lan Panjenengane maringi wangsulan srana geni saka langit ing mesbeh kurban obaran mau.

²⁷Rama kita banjur dhawuh marang Malaekat mau, temah Malaekat nyarungake pedhange maneh.

²⁸Nalika semono, bareng Dawud weruh yen Rama kita wis maringi wangsulan marang dheweke ana ing papan pangirikan gandume Ornan wong Yebus, dheweke banjur nyaosake kurban ana ing kono. ²⁹Kemah Sucine Rama kita kang digawe dening Musa ana ing ara-ara samun, dalah mesbeh kurban obaran, nalika iku padha ana ing papan kang dhuwur ing Gibeon. ³⁰Nanging Dawud ora bisa menyang kono kanggo ngupaya Rama kita, awit dheweke wedi marang pedhange Malaekate Rama kita.