Papan Katetepake; Prabu Dawud Nyawisake kanggo Padaleman Suci

Dawud nemtokaké papan panutan gandum kuwi dadi papan padalemané Rama kita, banjur ngentèkaké kekuwatané sing pungkasan kanggo nglumpukaké watu, wesi, tembaga lan kayu èrès kanggo anak sing isih enom lan durung diuji. Dhèwèké blaka bab sebabé ora bisa mbangun dhéwé: dhèwèké wis ngwutahaké getih kakèhan.

Pasal 22.

Prabu Dawud ngandika: “Iki iku padalemane Rama kita, lan iki misbyah kurban obaran kanggo Israel.”

Prabu Dawud dhawuh supaya wong manca ing Israel padha diklumpukake, banjur netepake para tukang natah watu kanggo natah watu tatahan minangka bahan mbangun padalemane Rama kita. Prabu Dawud nyawisake wesi akeh banget kanggo paku lawanging gapura lan panyekete, sarta prunggu akeh banget nganti ora kena ditimbang, lan kayu eres akeh banget nganti ora kena diitung, awit wong Sidon lan wong Tirus padha nggawa glondhongan kayu eres akeh banget marang Prabu Dawud. Awit Prabu Dawud ngandika: “Anakku Suleman isih enom lan durung kaweruhan, mangka padaleman kang kabangun kanggo Rama kita iku kudu gedhe tenan, misuwur, lan mulya ing saben negara. Mulane aku bakal nyawisake kanggo iku.” Mulane Prabu Dawud nyawisake sadhiyan akeh banget sadurunge seda.

Banjur Prabu Dawud nimbali Suleman, anake, sarta meling supaya mbangun padaleman kanggo Rama kita, Gusti Allahe Israel. Prabu Dawud ngandika marang Suleman: “Anakku, aku duwe niyat ing ati arep mbangun padaleman kanggo asmane Ramaku.

Nanging pangandikane Rama kita wis tumeka marang aku, mangkene: ‘Kowe wis ngwutahake getih akeh lan wis nglakoni peperangan gedhe. Kowe ora bakal mbangun padaleman kanggo asmaKu, awit kowe wis ngwutahake getih akeh banget ing bumi ana ing ngarsaKu.’

Kowe bakal kaparingan anak lanang, sawijining wong kang tentrem ayem; Aku bakal maringi katentreman marang dheweke saka sakehe mungsuhe ing saubenge. Jenenge bakal Suleman; Aku bakal maringi tentrem lan ayem marang Israel ing jamane. ^a Dheweke bakal mbangun padaleman kanggo asmaKu. Dheweke bakal dadi anakKu, lan Aku dadi Ramane. Aku bakal ngukuhake dhampar karatone ing Israel ing salawas-lawase. Saiki, anakku, muga-muga Rama kita nunggila karo kowe, supaya kowe bisa kasil lan mbangun padalemane Ramamu, kaya kang wis dipangandikakake bab kowe. Mung bae, muga-muga Rama kita maringana kawicaksanan lan pangerten marang kowe, nalika kowe diangkat ngereh Israel, supaya kowe netepi angger-anggere Ramamu. Tumuli kowe bakal begja, manawa kowe kanthi setiti netepi katetepan lan pranatan kang didhawuhake dening Rama kita marang Nabi Musa kanggo Israel. Sing kuwat lan kendel. Aja wedi lan aja semplah. Delengen, kanthi rekasa gedhe aku wis nyawisake kanggo padalemane Rama kita emas kurang luwih 4.000 ton, salaka kurang luwih 34.000 ton, lan prunggu sarta wesi akeh banget nganti ora kena ditimbang—saking akehe. Aku uga wis nyawisake kayu lan watu; kowe kena nambahi. Kowe duwe akeh tukang: tukang natah watu, tukang batu, tukang kayu, lan sarupaning tukang kang pinter ing sadhengah pakaryan. Kang pinter nggarap emas, salaka, prunggu, lan wesi akeh banget nganti ora kena diitung. Ngadega lan nyambuta gawe; muga-muga Rama kita nunggila karo kowe.”

Prabu Dawud uga dhawuh marang sakehe panggedhene Israel supaya padha mbiyantu Suleman, anake, pangandikane:

“Apa Ramamu ora nunggil karo kowe kabeh? Apa Panjenengane ora wis maringi katentreman marang kowe kabeh ing saben sisih? Awit Panjenengane wis maringake wong-wong ing tanah kene marang tanganku, temah tanah iki wis katelukake ana ing ngarsane Rama kita lan umate. Saiki padha ngarahna atimu lan nyawamu kanggo ngupaya Ramamu. Ngadega lan mbangunna papan pasucen Rama kita, supaya pethining prajanjiane lan prabot-prabot sucine bisa kagawa menyang padaleman kang kabangun kanggo asmane.”