1 Kronieke 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹Die Aanklaer het teen Israel opgestaan en Dawid aangespoor om Israel te tel. ^a a v1 Die Aanklaer is die FHB se naam vir Satan, die geestelike teëstander wat God se volk teëstaan. ²Dawid het vir Joab en die bevelvoerders van die leër gesê: “Gaan tel Israel van Berseba tot Dan, en rapporteer aan my, sodat ek hulle getal kan weet.”

³Joab het gesê: “Mag ons Vader honderdvoudig by sy volk byvoeg! My heer die koning, is al hierdie mense nie my heer se dienaars nie? Waarom vra my heer dit? Waarom skuld oor Israel bring?”

⁴Maar die koning se woord het Joab oorheers, daarom het Joab uitgegaan, dwarsdeur die hele Israel gereis en toe na Jerusalem gekom. ⁵Joab het die uitslag van die sensus vir Dawid gegee: Die hele Israel het een miljoen 100 000 swaardvegters gehad, en Juda 470 000 swaardvegters. ⁶Hy het Levi en Benjamin nie getel nie, want Joab het ’n afsku van die koning se bevel gehad.

⁷Dit was baie verkeerd in die oë van ons Vader, daarom het hy Israel getref. ⁸Toe sê Dawid vir ons Vader: “Ek het swaar gesondig deur dit te doen. Neem nou asseblief u dienaar se skuld weg, want ek het baie dwaas opgetree.”

⁹En ons Vader het met Gad, Dawid se siener, gepraat:

¹⁰Gaan sê vir Dawid: “Jou Vader sê: Ek hou drie dinge oor jou—kies een daarvan, en ek sal dit aan jou doen.”

¹¹Gad het na Dawid toe gekom en vir hom gesê: “Dít is wat ons Vader sê: ‘Kies vir jou, ¹²óf drie jaar van hongersnood, óf drie maande waarin jy voor jou vyande weggevee word terwyl hulle swaard jou inhaal, óf drie dae van die swaard van ons Vader: pes in die land, terwyl die engel van ons Vader dwarsdeur die hele grondgebied van Israel verwoesting saai.’ Besluit nou watter antwoord ek moet terugbring vir hom wat my gestuur het.”

¹³Dawid het vir Gad gesê: “Ek is in groot nood. Laat my in die hand van ons Vader val, want sy medelye is baie groot—maar nie in die hand van ’n mens nie.”

¹⁴So het ons Vader ’n pes op Israel gestuur, en 70 000 man van Israel het geval.

¹⁵En ons Vader het ’n engel gestuur om Jerusalem te verwoes; maar terwyl die engel dit verwoes het, het ons Vader dit gesien en berou gekry oor die onheil, en vir die engel gesê: “Genoeg! Hou jou hand terug.” Die engel van ons Vader het by die dorsvloer van Ornan die Jebusiet gestaan.

¹⁶Dawid het opgekyk en die engel van ons Vader gesien waar hy tussen die aarde en die hemel staan, met ’n ontblote swaard in sy hand wat oor Jerusalem uitgestrek was. Toe val Dawid en die oudstes, met rouklere bedek, op hulle gesigte neer. ¹⁷Dawid het vir ons Vader gesê: “Was dit nie ek wat beveel het dat die volk getel word nie? Dit is ek wat gesondig en groot kwaad gedoen het. Maar hierdie skape—wat het hulle gedoen? O my Vader, laat u hand teen my en my vader se huis wees, nie teen u volk met ’n pes nie.” ^b b v17 Dawid, die herder-koning, smeek dat die straf op homself in plaas van op sy volk moet val—’n vooruitwysing na Jesus, die Goeie Herder wat gewillig sy volk se oordeel op homself sou neem.

’n Altaar word opgerig; ons Vader antwoord met vuur

¹⁸Die engel van ons Vader het vir Gad gesê dat Dawid moet opgaan en ’n altaar vir ons Vader moet bou op die dorsvloer van Ornan die Jebusiet. ¹⁹So het Dawid opgegaan op Gad se aanwysing, wat hy in die naam van ons Vader gespreek het.

²⁰Ornan het omgedraai en die engel gesien; sy vier seuns by hom het weggekruip. Hy was besig om koring te dors. ²¹Toe Dawid by Ornan kom, het Ornan gekyk en Dawid gesien, die dorsvloer verlaat en voor Dawid gebuig, met sy gesig na die grond toe.

²²Dawid het vir Ornan gesê: “Gee vir my hierdie dorsvloerterrein sodat ek daarop ’n altaar vir ons Vader kan bou; gee dit vir my teen die volle prys, sodat die pes van die volk af weerhou word.”

²³Ornan het vir Dawid gesê: “Neem dit. Laat my heer die koning doen wat hy goedvind. Kyk, ek gee die beeste vir brandoffers, die dorssleë vir hout, en die koring vir die graanoffer—ek gee dit alles.”

²⁴Maar koning Dawid het vir Ornan gesê: “Nee, ek sal dit sekerlik teen die volle prys koop. Ek sal nie wat joune is vir ons Vader neem nie, en ook nie brandoffers bring wat my niks kos nie.”

²⁵So het Dawid ongeveer vyftien pond goud aan Ornan vir die terrein betaal. ²⁶Dawid het daar ’n altaar vir ons Vader gebou, brandoffers en vredesoffers gebring, en ons Vader aangeroep, wat hom met vuur uit die hemel op die brandofferaltaar geantwoord het.

²⁷Toe het ons Vader die engel beveel, en hy het sy swaard in sy skede teruggesteek.

²⁸In daardie tyd, toe Dawid gesien het dat ons Vader hom by die dorsvloer van Ornan die Jebusiet geantwoord het, het hy daar geoffer. ²⁹Moses het die tabernakel van ons Vader in die woestyn gemaak; dit het, saam met die brandofferaltaar, in daardie tyd by die hoogte van Gibeon gestaan. ³⁰Dawid kon nie daarheen gaan om ons Vader te raadpleeg nie, want hy was bang vir die swaard van die engel van ons Vader.