مزامیر 95

95 ¹بیایید تا برای پدر ما با شادی بسراییم؛ برای صخرهٔ نجات خود با آواز بلند بانگ برآوریم. ²با شکرگزاری به حضور او بیاییم؛ با سرودهای ستایش شادمانه به سوی او بانگ برآوریم. ³زیرا پدر ما پادشاهی بزرگ است، برتر از همهٔ خدایان. ⁴ژرفای زمین در دست اوست، و بلندای کوه‌ها از آنِ اوست. ⁵دریا از آنِ اوست، زیرا او آن را ساخت، و دستانش خشکی را شکل داد.

⁶بیایید تا پرستش کنیم و سر فرود آوریم؛ در برابر پدر ما، آفرینندهٔ خویش، زانو بزنیم. ⁷زیرا او پدر ماست، و ما قوم مرتع او هستیم، گلّه‌ای که زیر دست اوست. امروز، اگر آواز او را بشنوید، ⁸دل‌های خود را سخت مسازید، چنان‌که در مریبا کردید، همچون روزی که در مسّا، در بیابان بودید، ^a a v8 مریبا و مسّا: مکان‌هایی در بیابان سینا که بنی‌اسرائیل آب طلبیدند و خدا را آزمودند (خروج ۱۷:‏۱‏-‏۷).

⁹آنجا که پدرانتان مرا آزمودند؛ مرا امتحان کردند، هرچند کار مرا دیده بودند. ¹⁰چهل سال از آن نسل غمگین بودم، و گفتم: «اینان قومی هستند که دل‌هایشان گمراه است، و راه‌های مرا نشناخته‌اند.» ¹¹پس در خشم خود سوگند خوردم: «هرگز به آرامی من داخل نخواهند شد.» ^b b v11 کتاب عبرانیان این هشدار را برمی‌گیرد و نشان می‌دهد که آرامی‌ای که پدر ما عطا می‌کند، به‌تمامی در عیسی یافت می‌شود — آرامی از تقلا، که با ایمان به آن داخل می‌شوند و هرگز با دل‌های سخت‌شده.