Sing tot ons Vader
'n Uitnodiging om te sing en te kniel wat skerp omdraai in 'n waarskuwing. Omdat ons Vader ons gemaak het en ons sy kudde is, maak die stem van vandag saak: moenie julle harte verhard soos by Meriba nie, waar 'n hele geslag die rus verloor het wat vir hulle gewag het.
95 1Kom, laat ons sing van vreugde tot ons Vader; laat ons juig tot die Rots van ons verlossing. 2Laat ons voor hom kom met danksegging; laat ons met lofsange vrolik tot hom juig. 3Want ons Vader is ’n groot Koning bo alle gode. 4In sy hand is die dieptes van die aarde, en die toppe van die berge is syne. 5Die see is syne, want hy het dit gemaak, en sy hande het die droë land gevorm.
6Kom, laat ons aanbid en neerbuig; laat ons kniel voor ons Vader, ons Maker. 7Want hy is ons Vader, en ons is die volk van sy weiveld, die kudde onder sy hand. Vandag, as julle sy stem wil hoor, 8moenie julle harte verhard soos julle by Meriba gedoen het nie, soos op die dag by Massa in die woestyn, a a v8 Meriba en Massa: plekke in die woestyn van Sinai waar Israel water geëis en God getoets het (Eksodus 17:1–7).
9waar julle voorvaders my getoets het; hulle het my beproef, hoewel hulle my werk gesien het. 10Veertig jaar lank het ek oor daardie geslag getreur, en ek het gesê: “Hulle is ’n volk wie se harte afdwaal, en hulle het my weë nie geken nie.” 11Daarom het ek in my toorn gesweer: “Hulle sal nooit in my rus ingaan nie.” b b v11 Die boek Hebreërs neem hierdie waarskuwing op en toon dat die rus wat ons Vader bied, ten volle in Jesus gevind word — ’n rus van geswoeg, wat deur geloof binnegegaan word en nooit deur verharde harte nie.
