اسان جي پيءُ لاءِ ڳايو
ڳائڻ ۽ گوڏا ڌرڻ جي دعوت جيڪا اوچتو خبرداريءَ ۾ بدلجي ٿي. جيئن ته اسان جي پيءُ اسان کي جوڙيو ۽ اسين سندس ڌڻ آهيون، تنهنڪري اڄ جو آواز اهم آهي: پنهنجا دل سخت نه ڪريو جيئن مريبہ ۾ ڪيائون، جتي سڄي نسل ان آرام کي وڃائي ڇڏيو جيڪو سندن انتظار ۾ هو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 9–11
95 1اچو، اسان جي پيءُ لاءِ خوشيءَ سان ڳايون؛ اسان جي نجات جي چٽان لاءِ وڏي آواز سان خوشيءَ جا نعرا هڻون. 2اچو، شڪرگذاريءَ سان سندس حضور ۾ اچون؛ ساراهه جا گيت ڳائيندي خوشيءَ سان کيس للڪاريون. 3ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ سڀني معبودن کان مٿاهون وڏو بادشاهه آهي. 4زمين جون اونهايون سندس هٿ ۾ آهن، ۽ جبلن جون چوٽيون بہ سندس ئي آهن. 5سمنڊ سندس آهي، ڇاڪاڻ تہ هن ئي کيس بڻايو، ۽ سندس هٿن خشڪيءَ کي ٺاهيو.
6اچو، سجدو ڪريون ۽ جھڪي پوون؛ پنهنجي خالق، اسان جي پيءُ آڏو گوڏا کوڙيون. 7ڇاڪاڻ تہ هو اسان جو پيءُ آهي، ۽ اسين سندس چراگاهه جا ماڻهو، سندس هٿ هيٺ جو ڌڻ آهيون. اڄ جيڪڏهن اوهين سندس آواز ٻڌو، 8تہ پنهنجا دل سخت نہ ڪريو، جيئن اوهان مريبہ ۾ ڪيا هئا، جيئن بيابان ۾ مسا واري ڏينهن ٿيو هو، a a v8 مريبہ ۽ مسا: سينا جي بيابان ۾ اهي جايون جتي اسرائيل پاڻي گھريو ۽ خدا کي آزمايو (خروج 17: 1–7).
9جتي اوهان جي ابن ڏاڏن مون کي آزمايو؛ هنن مون کي پرکيو، جيتوڻيڪ هنن منهنجو ڪم ڏٺو هو. 10چاليهن ورهين تائين مون کي انهيءَ نسل تي ڏک ٿيندو رهيو، ۽ مون چيو تہ ”اهي اهڙا ماڻهو آهن جن جا دل ڀٽڪندا رهن ٿا، ۽ هنن منهنجيون واٽون نہ ڄاتيون آهن.“ 11تنهنڪري مون پنهنجي غضب ۾ قسم کنيو تہ ”اهي ڪڏهن بہ منهنجي آرام ۾ داخل نہ ٿيندا.“ b b v11 عبرانين جو ڪتاب هن ڊيڄاريندڙ ڳالهه کي کڻي ٿو ۽ ڏيکاري ٿو تہ جيڪو آرام اسان جو پيءُ ڏئي ٿو، سو پوريءَ طرح يسوع ۾ ملي ٿو — محنت مشقت کان آرام، جنهن ۾ ايمان جي وسيلي داخل ٿبو آهي، سخت دلين سان ڪڏهن بہ نہ.
