हाम्रा पितालाई गाओ
गाउन र घुँडा टेक्ने एउटा निम्तो, जुन एक्कासि चेतावनीमा बदलिन्छ। हाम्रा पिताले हामीलाई बनाउनुभएको र हामी उहाँको बगाल भएकाले आजको आवाज महत्त्वपूर्ण छ: मरीबामा जस्तै आफ्नो हृदय कठोर नपार, जहाँ सम्पूर्ण एक पुस्ताले आफ्नो निम्ति पर्खिरहेको विश्राम गुमायो।
95 1आओ, हामी हाम्रा पितालाई आनन्दले गीत गाऔँ; हाम्रा उद्धारको चट्टानको सामु उच्च सोरले जयजयकार गरौँ। 2धन्यवादका साथ उहाँको सामु आऔँ; प्रशंसाका गीतहरूले आनन्दसाथ उहाँको जयजयकार गरौँ। 3किनकि हाम्रा पिता सबै देवताहरूभन्दा माथि महान् राजा हुनुहुन्छ। 4पृथ्वीका गहिराइहरू उहाँको हातमा छन्, र पर्वतका चुचुराहरू उहाँकै हुन्। 5समुद्र उहाँकै हो, किनकि उहाँले त्यो बनाउनुभयो, र उहाँका हातले सुक्खा जमिन रच्नुभयो।
6आओ, हामी आराधना गरेर दण्डवत् गरौँ; हाम्रा सृष्टिकर्ता, हाम्रा पिताको सामु घुँडा टेकौँ। 7किनकि उहाँ हाम्रा पिता हुनुहुन्छ, र हामी उहाँको खर्कका मानिसहरू, उहाँको हातमुनिको बगाल हौँ। आज, यदि तिमीहरूले उहाँको सोर सुन्यौ भने, 8तिमीहरूका हृदय कठोर नपार, जसरी तिमीहरूले मरीबाहमा गर्यौ, जसरी उजाड-स्थानमा मस्साको दिनमा गर्यौ, a a v8 मरीबाह र मस्सा: सीनैको उजाड-स्थानमा रहेका ठाउँहरू, जहाँ इस्राएलले पानीको माग गरेर परमेश्वरको परीक्षा गर्यो (प्रस्थान 17:1–7)।
9जहाँ तिमीहरूका पुर्खाहरूले मलाई जाँचे; उनीहरूले मलाई परखे, यद्यपि उनीहरूले मेरो काम देखेका थिए। 10चालिस वर्षसम्म म त्यस पुस्तासँग दुःखी भएँ, अनि मैले भनेँ, “यिनीहरू हृदयमा बरालिने मानिसहरू हुन्, अनि यिनीहरूले मेरा मार्गहरू चिनेका छैनन्।” 11यसैले मैले आफ्नो क्रोधमा शपथ खाएँ, “यिनीहरू मेरो विश्राममा कहिल्यै प्रवेश गर्नेछैनन्।” b b v11 हिब्रूको पुस्तकले यस चेतावनीलाई उठाउँछ र देखाउँछ, हाम्रा पिताले दिनुहुने विश्राम येशूमा पूर्ण रूपमा पाइन्छ — संघर्षबाटको विश्राम, जसमा विश्वासद्वारा प्रवेश गरिन्छ, कठोर हृदयद्वारा कहिल्यै होइन।