Ngawih ka Rama urang
Uleman pikeun nyanyi jeung tumungkul anu ngadadak robah jadi pépéling. Karana Rama urang anu nyiptakeun urang sarta urang téh domba gembalaan-Na, sora poé ieu penting: ulah neuteuskeun haté kawas di Meriba, tempat hiji generasi sagemblengna kaleungitan katengtreman anu ngadagoan maranéhna.
95 1Hayu urang ngidung bari suka bungah ka Rama urang; hayu urang surak ngagorowok ka Gunung Karang Panyalametan urang. 2Hayu urang sumping ka payuneun-Na bari muji sukur; hayu urang surak bungah ka Mantenna ku lagu-lagu pupujian. 3Karana Rama urang teh Raja Agung, nu ngungkulan sakabeh dewa. 4Dina panangan-Na aya nu pangjerona bumi, sarta pucuk-pucuk gunung oge kagungan-Na. 5Lautan oge kagungan-Na, karana Mantenna nu ngadamel eta, sarta panangan-Na nu ngawangun daratan.
6Hayu urang ibadah bari sumujud; hayu urang tapak deku di payuneun Rama urang, nu ngadamel urang. 7Karana Mantenna teh Rama urang, sarta urang teh umat angonan-Na, domba-domba dina panangan-Na. Poe ieu, lamun maraneh daraek ngadangukeun soanten-Na, 8ulah ngeraskeun hate maraneh cara di Meriba, cara dina poe di Massa di gurun keusik, a a v8 Meriba jeung Massa: tempat-tempat di gurun keusik Sinai, nu mana urang Israil menta cai sarta nyoba Allah (Kaluaran 17:1–7).
9nu mana karuhun maraneh nyoba ka Kami; maranehna ngadoja Kami, sanajan geus narenjo pagawean Kami. 10Opat puluh taun lilana Kami nalangsa ku eta generasi, sarta Kami ngalahir, “Maranehna teh bangsa anu hatena sasar, sarta teu nyaraho kana jalan-jalan Kami.” 11Nya ku sabab eta Kami sumpah dina bebendu Kami, “Maranehna moal bisa asup kana tempat reureuh Kami.” b b v11 Kitab Ibrani nyokot ieu pepeling sarta nembongkeun yen tempat reureuh nu ditawarkeun ku Rama urang teh kapanggih sapinuhna dina Yesus — reureuh tina usaha, nu diasupan ku iman sarta lain ku hate nu heuras.