او قومِ خویش را ترک نخواهد کرد
اعتراضی به کسانی که بیوه‌زنان و غریبان را می‌کشند و گمان می‌کنند کسی نمی‌بیند. پاسخ، عقل سلیم است: آیا آن که گوش را کاشت، نمی‌شنود؟ پایانش شخصی است — پایم می‌لغزید، و محبت عهدِ پدرم مرا نگاه داشت.
94 1ای پدر ما که عدالت می‌آوری—ای پدر ما؛ ای پدر ما که عدالت می‌آوری، بدرخش! 2برخیز، ای داورِ زمین؛ سزای متکبّران را به ایشان بده. 3تا به کی شریران، ای پدر ما—تا به کی شریران شادیِ پیروزی خواهند کرد؟
4آنان سخنانِ گستاخانه بر زبان می‌رانند؛ و همهٔ بدکاران فخر می‌فروشند. 5قومِ تو را، ای پدر ما، در هم می‌کوبند و بر میراثِ تو ستم می‌کنند. 6بیوه‌زن و غریب را می‌کشند، و یتیمان را به قتل می‌رسانند. 7می‌گویند: «خداوند نمی‌بیند؛ و خدای یعقوب توجّهی نمی‌کند.»
8ای بی‌شعوران در میان قوم، توجّه کنید؛ ای احمقان، کِی دانا خواهید شد؟ 9آن که گوش را کاشته است، آیا نمی‌شنود؟ آن که چشم را سرشته است، آیا نمی‌بیند؟ 10آن که امّت‌ها را تأدیب می‌کند، آیا آنان را اصلاح نمی‌کند—او که به انسان معرفت می‌آموزد؟ 11پدر ما افکارِ انسان را می‌داند، که تنها دمی بیش نیستند.
12خوشا به حالِ کسی که او را تأدیب می‌کنی، ای پدر ما، و از شریعتِ خود تعلیمش می‌دهی، 13تا او را از روزهای بلا آسایش بخشی، تا آنگاه که برای شریران چاهی کنده شود. 14زیرا پدر ما قومِ خود را ترک نخواهد کرد؛ و میراثِ خویش را وا نخواهد گذاشت. 15زیرا عدالت به پارسایان باز خواهد گشت، و همهٔ راست‌دلان از آن پیروی خواهند کرد.
16کیست که برای من در برابر شریران برخیزد؟ کیست که برای من در برابر بدکاران بایستد؟ 17اگر پدر ما یاورِ من نمی‌بود، جانِ من به‌زودی در خاموشیِ مرگ ساکن می‌شد. 18چون گفتم: «پایم می‌لغزد»، محبتِ عهدِ تو، ای پدر ما، مرا نگاه داشت. 19چون اضطراب در درونم بسیار شد، تسلّیِ تو جانِ مرا شادمان ساخت.
20آیا تختِ فاسد می‌تواند با تو همدست شود—تختی که بی‌عدالتی را در قالبِ قانون می‌نویسد؟ 21بر ضدِّ جانِ پارسایان دست به دست هم می‌دهند و بی‌گناهان را به مرگ محکوم می‌کنند. 22امّا پدر ما دژِ من گشته است، و پدر ما صخرهٔ پناهِ من. 23او گناهِ خودشان را بر خودشان باز خواهد گرداند و ایشان را به‌سببِ شرارتشان هلاک خواهد کرد؛ پدر ما ایشان را هلاک خواهد کرد.
