حجّی 2

2 ¹در روز بیست‌ویکمِ ماه هفتم، کلامِ پدر ما از طریق حَجّای نبی نازل شد:

²«اکنون به زَروبابِل پسر شِئَلتیئیل، والیِ یهودا، و به یهوشَع پسر یِهوصادَق، کاهن اعظم، و به باقیِ قوم بگو: ³‹کیست در میان شما که باقی مانده باشد و این خانه را در جلالِ نخستینش دیده باشد؟ اکنون چگونه به نظر می‌رسد؟ آیا در نظرتان همچون هیچ نیست؟› ⁴امّا اکنون ای زَروبابِل، قوی باش، پدر می‌فرماید؛ و تو ای یهوشَع پسر یِهوصادَق، کاهن اعظم، قوی باش؛ و ای تمامیِ قومِ این سرزمین، قوی باشید، پدر می‌فرماید، و کار کنید، زیرا من با شما هستم، پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید. ⁵چنانکه هنگام بیرون آمدنتان از مصر وعده دادم، روحِ من در میانِ شما باقی می‌ماند؛ مترسید. ⁶پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید: یک بار دیگر، پس از اندک زمانی، آسمان‌ها و زمین و دریا و خشکی را به لرزه درخواهم آورد. ⁷و همهٔ قوم‌ها را به لرزه درخواهم آورد، و آنچه همهٔ قوم‌ها بیش از همه آرزو می‌کنند خواهد آمد، و این خانه را از جلال پُر خواهم ساخت، پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید. ⁸نقره از آنِ من است و طلا از آنِ من، پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید. ⁹جلالِ آخرِ این خانه از جلالِ نخستین فراتر خواهد بود، پدرِ لشکرهای آسمان می‌گوید؛ و در این مکان سلامتی خواهم بخشید، پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید.» ^a a v9 وعدهٔ پدر مبنی بر اینکه جلالِ معبدِ دوم از معبدِ سلیمان فزون‌تر خواهد بود، آنگاه تحقق یافت که عیسی در همین معبد قدم زد — جلالی که خانه را پُر ساخت، خودِ پسر بود، فروغِ جلالِ پدر (عبرانیان ۱:۳).

نجاست و روزی نو

¹⁰در روز بیست‌وچهارمِ ماه نهم، در سال دومِ داریوش، کلامِ پدر ما بر حَجّای نبی نازل شد:

¹¹پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید: از کاهنان دربارهٔ شریعت بپرس: ¹²اگر کسی گوشتِ مقدّس را در دامنِ جامهٔ خود حمل کند و دامنِ او به نان یا آش یا شراب یا روغن یا هر خوراکی برسد، آیا آن مقدّس می‌شود؟ کاهنان پاسخ دادند: نه.

¹³حَجّای پرسید: اگر کسی که از تماس با مرده نجس شده است به هر یک از اینها دست بزند، آیا نجس می‌شود؟ کاهنان پاسخ دادند: بله، نجس می‌شود.

¹⁴آنگاه حَجّای گفت: پدر می‌فرماید، این قوم و این ملّت در حضورِ من چنین‌اند؛ و هر آنچه به دست می‌سازند نیز چنین است، و آنچه در آنجا تقدیم می‌کنند نجس است. ¹⁵«اکنون از این روز به بعد نیک بیندیشید: پیش از آنکه سنگی بر سنگی در معبدِ پدر ما نهاده شود. ¹⁶حالِ شما چگونه بود؟ چون کسی به تودهٔ غلّه‌ای می‌آمد که انتظارِ بیست پیمانه داشت، تنها ده پیمانه بود؛ و چون به چَرخُشتِ شراب می‌آمد تا پنجاه پیمانه برکشد، تنها بیست پیمانه بود. ¹⁷شما و تمامیِ کارهایتان را به باد سموم و کپک و تگرگ زدم، امّا شما به سوی من بازنگشتید، پدر می‌فرماید. ¹⁸از این روز به بعد نیک بیندیشید — از روز بیست‌وچهارمِ ماه نهم، همان روزی که بنیادِ معبدِ پدر ما نهاده شد — نیک بیندیشید: ¹⁹آیا هنوز بذری در انبار مانده است؟ مو و انجیر و انار و درختِ زیتون هنوز میوه نیاورده‌اند. امّا از این روز به بعد شما را برکت خواهم داد.»

کلامی دیگر به زَروبابِل

²⁰کلامِ پدر ما بار دوم، در روز بیست‌وچهارمِ آن ماه، بر حَجّای نازل شد:

²¹«به زَروبابِل، والیِ یهودا، بگو: من نزدیک است که آسمان‌ها و زمین را به لرزه درآورم. ²²‹تخت‌های سلطنت‌ها را واژگون خواهم ساخت و قدرتِ پادشاهی‌های قوم‌ها را نابود خواهم کرد. ارّابه‌ها و سوارانشان را واژگون خواهم کرد؛ اسبان و سوارانشان خواهند افتاد، هر یک به شمشیرِ برادرِ خویش.› ²³پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید، در آن روز تو را، ای زَروبابِل پسر شِئَلتیئیل، بندهٔ من، برخواهم گرفت، پدر می‌فرماید، و تو را همچون نگینِ انگشتری خواهم ساخت، زیرا تو را برگزیده‌ام، پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید.» ^b b v23 یِهویاکینِ جدِّ زَروبابِل همچون نگینِ انگشتری به دور افکنده شد (اِرمیا ۲۲:۲۴)؛ اینجا پدر نگین را به زَروبابِل بازمی‌گرداند و نسلِ داوود را که از او تا عیسی، پسرِ حقیقیِ داوود، امتداد می‌یابد، محفوظ می‌دارد (مَتّی ۱:۱۲-۱۳).