دوم پادشاهان 12

12 ¹در سال هفتمِ یِیهُو، یِهوآش پادشاه شد؛ او چهل سال در اورشلیم سلطنت کرد. مادرش صِبیه از بِئِرشِبَع بود. ²یِهوآش در تمام سال‌هایی که یِهویاداعِ کاهن او را تعلیم می‌داد، آنچه را در نظر پدر ما درست بود، به‌جا آورد. ³با این حال، مکان‌های بلند برجای ماند؛ قوم همچنان در آنجا قربانی می‌گذراندند و بخور می‌سوزاندند.

⁴یِهوآش به کاهنان گفت: «تمامِ نقره‌ای که برای هدایای مقدس به خانهٔ پدر ما آورده می‌شود—نقرهٔ سرشماری، مبلغِ برآوردشدهٔ هر کس، و همهٔ نقره‌ای که دلِ هر کس او را برمی‌انگیزد تا به خانهٔ پدر ما بیاورد، ⁵کاهنان آن را بگیرند، هر یک از خزانه‌دارِ خود، و هر خرابی‌ای را که در معبد یافت شود، تعمیر کنند.»

⁶اما تا سال بیست‌وسومِ سلطنتِ یِهوآش پادشاه، کاهنان هنوز خرابی‌های معبد را تعمیر نکرده بودند. ⁷پس یِهوآش پادشاه، یِهویاداعِ کاهن و دیگر کاهنان را احضار کرد و پرسید: «چرا خرابی‌های معبد را تعمیر نمی‌کنید؟ اکنون دیگر از خزانه‌داران خود نقره نگیرید، بلکه آن را برای تعمیرات بسپارید.»

⁸کاهنان پذیرفتند که دیگر از قوم نقره نگیرند و خودْ معبد را تعمیر نکنند. ⁹آنگاه یِهویاداعِ کاهن صندوقی برگرفت و در سرپوشِ آن سوراخی کند و آن را در کنارِ مذبح، سمتِ راستِ ورودی به خانهٔ پدر ما نهاد. کاهنانِ نگاهبانِ آستانه، تمامِ نقره‌ای را که به خانهٔ پدر ما آورده می‌شد، در آن می‌گذاشتند. ¹⁰هرگاه می‌دیدند که نقرهٔ بسیاری در صندوق جمع شده است، کاتبِ پادشاه و کاهنِ اعظم می‌آمدند و آن را می‌شمردند و نقره‌ای را که در خانهٔ پدر ما یافت می‌شد، در کیسه‌ها می‌ریختند. ¹¹سپس نقرهٔ وزن‌شده را به کارگرانی که بر خانهٔ پدر ما نظارت داشتند، می‌سپردند، و آنان به نجاران و بنّایانی که بر خانهٔ پدر ما کار می‌کردند، دستمزد می‌دادند، ¹²و نیز به معماران و سنگ‌تراشان، و برای خریدِ چوب و سنگِ تراشیده جهت تعمیرِ خرابی‌های خانهٔ پدر ما، و هر آنچه صرفِ تعمیرش می‌شد. ¹³اما از نقره‌ای که به خانهٔ پدر ما آورده می‌شد، هیچ کاسهٔ نقره، فتیله‌گیر، جامِ پاشش، شیپور یا هیچ ظرفِ زرین یا سیمینی ساخته نشد؛ ¹⁴بلکه به کارگران پرداخت می‌شد و آنان با آن خانهٔ پدر ما را تعمیر می‌کردند. ¹⁵از کسانی که نقره به دستشان سپرده می‌شد تا به کارگران بپردازند، هیچ حسابی نمی‌خواستند، زیرا آنان صادقانه رفتار می‌کردند. ¹⁶نقرهٔ حاصل از قربانی‌های جبران و قربانی‌های گناه به خانهٔ پدر ما وارد نمی‌شد؛ آن از آنِ کاهنان بود.

سقوط یوآش

¹⁷در آن هنگام، حَزائیل، پادشاه اَرام، به جَت حمله برد و آن را تسخیر کرد، سپس عزمِ حمله به اورشلیم نمود. ¹⁸اما یِهوآش، پادشاه یهودا، تمامِ هدایای مقدسی را که نیاکانش، یِهوشافاط و یِهورام و اَخَزیا، پادشاهان یهودا، وقف کرده بودند، و نیز هدایای خود، و همهٔ طلایی را که در خزانه‌های خانهٔ پدر ما و کاخِ سلطنتی بود، برگرفت و آنها را برای حَزائیل، پادشاه اَرام، فرستاد. پس حَزائیل از اورشلیم بازگشت.

¹⁹باقی کارهای یوآش و هر آنچه کرد، آیا در کتاب تواریخِ پادشاهان یهودا نوشته نشده است؟ ²⁰درباریانِ خودِ او توطئه چیدند و یوآش را در بیت‌مِلّو، بر سرِ راهی که به سِلّا سرازیر می‌شود، کشتند. ²¹درباریانش، یوزاباد پسر شِمعَت و یِهوزاباد پسر شومِر، او را زدند و کشتند. او را با نیاکانش در شهر داوود دفن کردند، و پسرش اَمَصیا به‌جای او پادشاه شد.