Rama Misahkeun Para Imam-Na

Para imam hirup dina wates anu leuwih ketat: tunggara anu diwatesan, ulah nyukuran atawa nyieun tatu kana awakna, ati-ati saha anu dikawinna, sarta euweuh cacad awak dina lalaki anu ngadeukeutan altar. Imam anu boga cacad tetep ngadahar roti Rama-na — manehna kulawarga, lain pagawe.

Pasal 21.

Rama urang ngandika ka Musa: “Bejakeun ka para imam, putra-putra Harun: Ulah aya saurang oge anu nganajiskeun maneh karana aya nu maot di antara bangsana, kajaba ka baraya nu pangdeukeutna — indungna, bapana, anakna lalaki, anakna awewe, jeung dulurna lalaki, atawa ka dulurna awewe anu masih parawan, nu deukeut jeung manehna, nu can boga salaki — pikeun manehna mah meunang nganajiskeun maneh. Manehna ulah nganajiskeun maneh salaku pamingpin di antara bangsana, nepi ka ngahinakeun dirina.

Maranehna ulah nyukuran sirah nepi ka gundul, ulah ngoretan janggotna, sarta ulah nyocoan awakna. Maranehna kudu suci pikeun Rama maranehna, jeung ulah nyemarkeun jenengan Mantenna; sabab maranehna anu ngahaturkeun kurban kadaharan ka Rama urang, nya eta roti pikeun Mantenna, nu matak maranehna kudu suci.

Maranehna ulah nikah ka awewe palacuran, atawa ka awewe nu geus najis, atawa ka awewe nu geus pepegatan jeung salakina; sabab imam teh suci pikeun Rama-na. Anggap manehna suci ku maraneh, sabab manehna anu ngahaturkeun roti ka Rama maraneh. Manehna kudu suci pikeun maraneh, sabab Kami, Rama maraneh anu nyucikeun maraneh, Rama maraneh anu misahkeun maraneh, teh suci. Anak awewe ti saurang imam anu ngahinakeun dirina ku jalan ngalacur, eta teh ngahinakeun bapana; manehna kudu dibeuleum ku seuneu.

Imam agung, anu pangluhurna di antara dulur-dulurna, anu sirahna geus dikucuran minyak urapan sarta geus ditangtukeun pikeun make pakean kaimaman, ulah ngantep buukna awut-awutan atawa nyoehkeun pakeanana. Manehna ulah deukeut-deukeut ka mayit, atawa nganajiskeun maneh, sanajan ku sabab bapana atawa indungna. Manehna ulah ninggalkeun tempat suci, atawa nyemarkeun tempat suci kagungan Rama-na; sabab minyak urapanana geus ngabaktikeun manehna. Kami teh Rama maraneh.

Manehna ngan meunang nikah ka awewe parawan. Manehna teu meunang nikah ka randa, atawa ka awewe nu geus pepegatan, atawa ka awewe nu geus najis ku jalan ngalacur — ngan meunang ka parawan ti bangsana sorangan. Supaya manehna ulah nyemarkeun turunanana di antara bangsana, sabab Kami, Rama maraneh, anu nyucikeun manehna — Rama-na anu misahkeun manehna.”

Rama urang ngandika deui ka Musa:

“Bejakeun ka Harun: ti antara turunan maneh, dina generasi mana bae, ulah aya anu boga cacad anu wani maju ngahaturkeun kadaharan ka Rama-na. Sakur jalma anu boga cacad ulah maju: nu lolong, nu lumpuh, nu rupana cacad, atawa nu anggota awakna cacad, atawa jalma anu sukuna atawa leungeunna peupeus, atawa nu bongkok, nu awakna pondok, nu panonna cacad, nu borokan, nu kurapan, atawa nu palirna remuk. Ti antara turunan Harun, imam tea, ulah aya anu boga cacad anu maju ngahaturkeun kurban kadaharan ka Rama urang; ku sabab boga cacad, manehna teu meunang maju ngahaturkeun roti ka Rama-na. Manehna meunang ngadahar roti ti Rama-na, boh nu pangsucina boh nu suci. Tapi manehna ulah deukeut-deukeut ka reregan, atawa maju ka altar, ku sabab boga cacad, supaya ulah nyemarkeun tempat-tempat suci Kami — sabab Kami, Rama maraneh, anu nyucikeun eta kabeh, Rama maranehna anu misahkeun maranehna.” ^a

Ku kituna Musa nepikeun ieu kabeh ka Harun jeung ka putra-putrana, sarta ka sakabeh urang Israil.