Atikan ti Rama Teu Dipalire
Awéwé-awéwé anu hirup senang menta inuman jeung jalma loba anu buru-buru ka Betel mawa kurban anu rapih, dua-duana didakwa. Lima kali Rama maranéhna nyebut kasangsaraan — kalaparan, halodo, panyakit pepelakan, pagebluk, karuksakan — sarta lima kali ulang-ulangan: tapi aranjeun teu baralik deui ka Kami. Ku kituna, sing sayagi papanggih jeung Mantenna.
4 1Darengekeun ieu dawuhan, eh sapi-sapi Basan nu araya di gunung Samaria, nu nindes jalma miskin, nu ngagencet jalma malarat, nu ngomong ka dununganana, “Bawakeun kami inuman!” a a v1 Nu disebut “sapi-sapi Basan” teh sato ingon-ingon nu pangalusna jeung pangleumbuna di wewengkon subur eta — di dieu dipake gambaran seukeut pikeun para wanita Samaria nu hirupna sarwa mewah jeung ngumbar kasenangan, nu hirupna tina meres jalma miskin.
2Rama Nu Maha Kawasa geus sumpah demi kasucian-Na: “Bakal datang poe-poena pikeun maraneh, waktu maraneh bakal diseret ku kait, jeung nu pangpandeurina di antara maraneh ku kail pancing. b b v2 Balad Asur ngagusur tawanan ku rante maké kait atawa gelang nu ditojoskeun kana irung atawa gado — gambaran ieu ngagambarkeun pangbuangan nu bengis jeung ngahinakeun. 3Maraneh bakal kalaluar ngaliwatan tembok nu rugrug, séwang-séwangan muru ka hareup, tuluy maraneh bakal dialungkeun ka arah Harmon,” kitu dawuhan Rama urang.
4“Jung ka Betel tuluy baha; ka Gilgal, sing beuki baha deui! Bawa kurban maraneh unggal isuk, bawa perpuluhan maraneh unggal tilu poe. 5Beuleum roti nu make ragi jadi kurban pamuji sukur, umumkeun kurban sukarela maraneh, embarkeun sing tarik —sabab kitu pisan nu dipikaresep ku maraneh, eh urang Israil!” kitu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.
6“Kami geus mere beuteung kosong ka maraneh di saban kota, jeung kakurangan roti di saban tempat, tapi maraneh teu daraek balik deui ka Kami,” kitu dawuhan Rama urang.
7“Kami oge geus nahan hujan ti maraneh sabot kakara tilu bulan deui ka usum panen. Hujan ku Kami diturunkeun ka hiji kota, tapi ka kota sejen ditahan; hiji kebon kahujanan, sedengkeun kebon nu teu kahujanan jadi garing. 8Nepi ka jalma ti dua tilu kota tahuheng ka hiji kota sejen neangan cai, tapi teu cukup keur nginum, tapi maraneh teu daraek balik deui ka Kami,” kitu dawuhan Rama urang.
9“Kami geus nyerang maraneh ku panyakit tutuwuhan jeung jamur; simeut geus ngahakanan kebon jeung kebon anggur maraneh nu loba, tangkal kondang maraneh jeung tangkal jaitun maraneh, tapi maraneh teu daraek balik deui ka Kami,” kitu dawuhan Rama urang.
10“Kami geus ngadatangkeun pagebug ka maraneh cara nu di Mesir; para nonoman maraneh ku Kami dipaehan ku pedang, jeung kuda-kuda maraneh dibarawa. Bau busuk pakemahan maraneh ku Kami dijieun nyambuang nepi kana liang irung maraneh, tapi maraneh teu daraek balik deui ka Kami,” kitu dawuhan Rama urang.
11“Kami geus ngaruntuhkeun sabagian ti maraneh cara Kami ngaruntuhkeun Sadom jeung Gomora, nepi ka maraneh jadi ibarat potongan kai nu dicabut tina seuneu, tapi maraneh teu daraek balik deui ka Kami,” kitu dawuhan Rama urang.
12“Ku sabab kitu, kieu nu bakal dipigawe ku Kami ka maraneh, eh Israil; jeung lantaran Kami bakal milampah kitu ka maraneh, sadiakeun diri pikeun amprok jeung Rama maraneh, eh Israil!”
13Sabab Mantenna nu ngawangun gunung-gunung jeung nyiptakeun angin, nu ngedalkeun pikersa-Na ka manusa, nu ngarobah balebat jadi poek sarta ngaidak luhurna bumi — Rama, Panglima balad sawarga, nya eta jenengana-Na.