پيءُ جي تاديب تي ڌيان نہ ڏنو ويو
پيئڻ لاءِ گهرندڙ آرام پسند عورتون ۽ صاف سٿريون قربانيون کڻي بيت ايل ڏانهن ڊوڙندڙ ميڙ، ٻنهي تي الزام لڳي ٿو. پنج ڀيرا سندن پيءُ ڪنهن سختيءَ جو نالو وٺي ٿو — ڏڪار، سوڪهڙو، روڳ، وبا، تباهي — ۽ پنج ڀيرا ساڳيو ٻول: تڏهن به اوهين مون ڏانهن نه موٽيا. تنهنڪري هن سان ملڻ لاءِ تيار ٿيو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–12
4 1هي ڪلام ٻڌو، اي باشان جون ڳئون، جيڪي سامريا جي جبل تي آهيو، جيڪي غريبن تي ظلم ڪن ٿيون، مسڪينن کي ڪچلين ٿيون، ۽ پنهنجن مالڪن کي چون ٿيون تہ ”اسان لاءِ پيئڻ لاءِ ڪجهه آڻيو!“ a a v1 ”باشان جون ڳئون“ انهيءَ زرخيز علائقي جا قيمتي، چڱيءَ طرح پلجيل چوپايا هئا — هتي سامريا جي انهن لاڏلين، عيش پرست عورتن لاءِ هڪ تکي مثال آهي جيڪي غريبن جي ڪمائيءَ تي گذارو ڪنديون هيون.
2حاڪم پيءُ پنهنجي پاڪائيءَ جو قسم کنيو آهي تہ ”اهي ڏينهن اوهان تي اچڻ وارا آهن جڏهن اوهان کي ڪنڊن سان ڇڪي کڻي ويندا، ۽ اوهان مان آخري ماڻهن کي مڇي مارڻ جي ڪنڊن سان. b b v2 اشوري لشڪر قيدين جي نڪ يا جبڙي ۾ ڪنڊا يا ڇلا وجهي کين زنجيرن ۾ هلائيندا هئا — هي تصوير هڪ سخت ۽ ذلت واري جلاوطنيءَ کي ظاهر ڪري ٿي. 3اوهين ڀت جي ڀڳل جاين مان ٻاهر نڪرندا، هر هڪ سڌو اڳيان وڌندي، ۽ اوهان کي هرمون ڏانهن اڇلايو ويندو،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
4”بيت ايل ڏانهن اچو ۽ بغاوت ڪريو؛ جلجال ڏانهن، ۽ وڌيڪ بغاوت ڪريو! هر صبح پنهنجيون قربانيون آڻيو، هر ٽئين ڏينهن پنهنجا ڏهين حصا. 5شڪرگذاريءَ جي قرباني طور خميري ماني ساڙيو، پنهنجيون خوشيءَ جون نذرانيون ٻڌايو، بلند آواز سان ڄاڻايو — ڇاڪاڻ تہ اي بني اسرائيل، اوهان کي اهو ئي ڪرڻ پسند آهي!“ حاڪم پيءُ فرمائي ٿو.
6”مون هر شهر ۾ اوهان کي خالي پيٽ ۽ هر جاءِ تي ماني جي کوٽ ڏني، تڏهن بہ اوهين مون ڏانهن نہ موٽيا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
7”مون پڻ اوهان کان مينهن روڪي ڇڏيو جڏهن لڻيءَ ۾ اڃا ٽي مهينا باقي هئا. مان هڪ شهر تي مينهن وسائيندو هوس ۽ ٻئي کان روڪي ڇڏيندو هوس؛ هڪ پوک تي مينهن وسندو هو، ۽ جنهن پوک تي مينهن نہ وسندو هو سا سُڪي ويندي هئي. 8تنهنڪري ٻه ٽي شهر پاڻيءَ لاءِ ٻئي شهر ڏانهن ٿاٻڙندا ويندا هئا پر کين پيئڻ جيترو نہ ملندو هو، تڏهن بہ اوهين مون ڏانهن نہ موٽيا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
9”مون اوهان کي ڪنگي ۽ ڦُوهه سان ماريو؛ ٽڏي اوهان جا گھڻا باغ ۽ انگورن جا باغ، اوهان جا انجير جا وڻ ۽ زيتون جا وڻ کائي ڇڏيا، تڏهن بہ اوهين مون ڏانهن نہ موٽيا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
10”مون اوهان تي مصر جهڙي وبا موڪلي؛ مون اوهان جي جوانن کي تلوار سان ماريو ۽ اوهان جا گھوڙا ڦري ورتا. مون اوهان جي ڇانوڻيءَ جي بدبو اوهان جي نڪن تائين چڙهائي، تڏهن بہ اوهين مون ڏانهن نہ موٽيا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
11”جيئن مون سدوم ۽ عموره کي اونڌو ڪيو هو، تيئن مون اوهان مان ڪن کي اونڌو ڪيو، ۽ اوهين باھ مان ڇڪيل ڪاٺيءَ جهڙا هئا، تڏهن بہ اوهين مون ڏانهن نہ موٽيا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.
12”تنهنڪري اي اسرائيل، مان اوهان سان اهو ئي ڪندس؛ ۽ جيئن تہ مان اوهان سان اهو ڪندس، تنهنڪري اي اسرائيل، پنهنجي پيءُ سان ملڻ لاءِ تيار ٿيو!“
13ڇاڪاڻ تہ اهو ئي آهي جيڪو جبل ٺاهي ٿو ۽ واءُ پيدا ڪري ٿو، جيڪو انسان کي پنهنجا خيال ظاهر ڪري ٿو، جيڪو صبح کي اونداهيءَ ۾ بدلائي ٿو ۽ زمين جي اوچائين تي هلي ٿو — آسمان جي لشڪرن جو پيءُ سندس نالو آهي.
