Pamerdine Rama kita Ora Digatekake
Wong-wong wadon kang kepenak uripe kang njaluk ombe-ombean lan wong akeh kang kesusu menyang Betel karo kurban-kurban kang rapi padha didakwa bebarengan. Kaping lima Ramane nyebutake sawijining kasangsaran — pailan, ketiga dawa, ama, pageblug, karisakan — lan kaping lima uga ukara baleni: nanging kowe ora bali marang Aku. Mula siyagaa kanggo methukake Panjenengane.
4 1Rungokna tembung iki, he sapi-sapi Basan kang ana ing gunung Samaria, kowe kabeh kang nindhes wong mlarat, kang nganiaya wong kesrakat, kang kandha marang bendaramu: “Gawakna ngombe kanggo aku kabeh!” a a v1 “Sapi-sapi Basan” iku raja-kaya kang lemu-lemu lan dadi kabanggan ing tanah kang subur mau — ing kene minangka pasemon kang landhep kanggo para wong wadon ing Samaria kang kulina urip kepenak lan ngumbar hawa-nepsu, kang uripe saka ngrampas wong mlarat.
2Rama kita Kang Mahakwasa wis supata demi kasucene: “Bakal tekan dinane, yaiku nalika kowe kabeh bakal digered lunga nganggo pancing, lan kowe kang keri dhewe nganggo kail iwak. b b v2 Wadya-bala Asyur nggiring para tawanan nganggo rante kanthi pancing utawa gelang kang ditancepake ing irung utawa rahang — pasemon iki nggambarake pambuwangan kang kejem lan ngasorake. 3Kowe kabeh bakal metu liwat bolongan-bolongan ing tembok, siji-sijine lurus mangarep, lan kowe bakal dibuwang menyang Harmon,” mangkono pangandikane Rama kita.
4“Padha menyanga Betel lan nglakonana duraka; menyanga Gilgal, lan saya ndadra anggonmu padha mbalela! Padha nggawaa kurbanmu saben esuk, lan prasepuluhanmu saben telung dina sepisan. 5Padha ngobonga roti kang nganggo ragi minangka kurban panuwun, undhangna kurban-kurban sukarilamu, wartakna nganggo swara banter — awit iki kang padha kokdhemeni, he umat Israel!” mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa.
6“Aku wis ndadekake wetengmu padha kothong ing saben kutha lan kekurangan roti ing saben panggonan, nanging kowe kabeh padha ora bali marang Aku,” mangkono pangandikane Rama kita.
7“Aku uga wis nahan udan saka kowe nalika isih kurang telung sasi maneh tekan mangsa panen. Aku nurunake udan ing kutha siji lan nahan udan ing kutha liyane; palemahan siji kaudanan, dene palemahan kang ora kaudanan dadi garing. 8Mulane wong saka rong telung kutha padha kaliyengan menyang kutha liyane golek banyu, nanging ora cukup kanggo ngombe, nanging kowe kabeh padha ora bali marang Aku,” mangkono pangandikane Rama kita.
9“Aku wis nggebag kowe kabeh nganggo ama lan jamur; walang mangan akeh kebonmu lan pakebonan anggurmu, wit anjirmu lan wit zaitunmu, nanging kowe kabeh padha ora bali marang Aku,” mangkono pangandikane Rama kita.
10“Aku wis nekakake pageblug marang kowe kabeh kaya kang ana ing tanah Mesir; Aku wis mateni para nonomanmu nganggo pedhang lan ngrampas jaranmu. Aku wis njalari gandane bosok saka tarubmu sumundhul tekan irungmu, nanging kowe kabeh padha ora bali marang Aku,” mangkono pangandikane Rama kita.
11“Aku wis numpes sawenehmu kaya anggonKu numpes Sodom lan Gomora, lan kowe kabeh kaya obor kang direbut saka geni, nanging kowe kabeh padha ora bali marang Aku,” mangkono pangandikane Rama kita.
12“Mulane mangkene kang bakal Daktindakake marang kowe, he Israel; lan sarehne Aku bakal nindakake iki marang kowe, padha cumawisa methukake Ramamu, he Israel!”
13Awit Panjenengane kang nitahake gunung-gunung lan nganakake angin, kang mbabarake panggalihe marang manungsa, kang ngowahi wayah bangun esuk dadi peteng lan tindak ing dhuwur-dhuwuring bumi — Rama kang nguwasani wadya-balaning swarga iku asmane.