قربانگاھ ڏانهن واپسي

دولت سبب ابرام ۽ لوط جا ڌنار پاڻ ۾ جهيڙن ٿا، تنهن ڪري ابرام پنهنجي ڀائٽي کي پهرين چونڊڻ ڏئي ٿو. لوط يردن جو سيراب ميدان کڻي ٿو ۽ آهستي آهستي سدوم ڏانهن وڌي ٿو. جيڪو بچيو سو ابرام وٽ رهي ٿو، ۽ اسان جو پيءُ کيس چوي ٿو ته هر طرف نهار: اهو سڀ سندس اولاد جو آهي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 14–17

باب 13.

ابرام پنهنجي زال، پنهنجي سڄي ملڪيت ۽ لوط سان گڏ مصر کان نجب ڏانهن مٿي هليو ويو. هاڻي ابرام چوپائي مال، چاندي ۽ سون ۾ ڏاڍو مالدار ٿي چڪو هو. هو منزل بہ منزل نجب کان بيت ايل تائين، انهيءَ جاءِ تي آيو جيڪا بيت ايل ۽ عي جي وچ ۾ آهي، جتي اڳ ۾ سندس تنبو هو، جتي هن پهرين قربانگاھ ٺاهي هئي. اتي ابرام اسان جي پيءُ جي نالي تي دعا ڪئي. لوط، جيڪو ابرام سان گڏ سفر ڪري رهيو هو، تنهن وٽ بہ رڍون، ڍور ۽ تنبو هئا. انهيءَ ملڪ ۾ ٻنهي جي گڏ رهڻ لاءِ جاءِ ڪافي نہ ٿي ٿي؛ ڇاڪاڻ تہ سندن ملڪيت ايتري گهڻي هئي جو اهي گڏ رهي نہ ٿي سگھيا. ابرام جي ريڍارن ۽ لوط جي ريڍارن ۾ جهيڙو اٿيو. انهيءَ وقت ڪنعاني ۽ فرزي انهيءَ ملڪ ۾ رهندا هئا. ابرام لوط کي چيو تہ ”اچ تہ مون ۽ تو ۾، ۽ منهنجن ريڍارن ۽ تنهنجن ريڍارن ۾ جهيڙو نہ ٿئي، ڇالاءِ جو اسين ڀائر آهيون. ڇا سڄو ملڪ تنهنجي اڳيان ناهي؟ مهرباني ڪري مون کان جدا ٿي وڃ: جيڪڏهن تون کاٻي ڏانهن وڃين تہ آءٌ ساڄي ڏانهن ويندس، ۽ جيڪڏهن ساڄي ڏانهن وڃين تہ آءٌ کاٻي ڏانهن ويندس.“

لوط مٿي نهاري ڏٺو تہ يردن جو سڄو ميدان ضغر تائين هر طرف چڱيءَ طرح پاڻيءَ سان سيراب هو، اسان جي پيءُ جي باغ وانگر، مصر جي ملڪ وانگر. (اها ڳالهہ انهيءَ کان اڳ جي آهي جڏهن اسان جي پيءُ سدوم ۽ عموره کي برباد ڪيو.) لوط پنهنجي لاءِ يردن جو سڄو ميدان چونڊي اوڀر ڏانهن سفر ڪيو؛ ٻئي هڪ ٻئي کان جدا ٿي ويا. ابرام ڪنعان جي ملڪ ۾ رهيو؛ لوط ميدان جي شهرن ۾ رهيو ۽ سدوم تائين پنهنجا تنبو کوڙيائين. هاڻي سدوم جا ماڻهو بدڪار هئا ۽ اسان جي پيءُ جي خلاف ڏاڍو گناھ ڪندا هئا.

لوط جي ابرام کان جدا ٿيڻ کان پوءِ، اسان جي پيءُ ابرام کي فرمايو تہ ”جتي بيٺو آهين اتان مٿي نهار: اتر، ڏکڻ، اوڀر ۽ اولهه ڏانهن. ڇاڪاڻ تہ جيڪا سڄي زمين تون ڏسين ٿو، سا آءٌ تو کي ۽ تنهنجي اولاد کي هميشه لاءِ ڏيندس. آءٌ تنهنجي اولاد کي زمين جي مٽيءَ جيتري ڪندس؛ جيڪڏهن زمين جي مٽي ڳڻي سگهجي ٿي، تہ تنهنجو اولاد بہ ڳڻي سگهجي ٿو. اُٿ، ملڪ جي ڊيگهہ ۽ ويڪرائيءَ ۾ گهُم، ڇالاءِ جو آءٌ اهو تو کي ڏيان ٿو.“

ابرام پنهنجا تنبو کڻي، وڃي حبرون ۾ ممري جي بلوط وڻن وٽ رهيو، ۽ اتي اسان جي پيءُ لاءِ قربانگاھ ٺاهيائين.