ਉਤਪਤ 13

13 ¹ਅਬਰਾਮ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਨੇਗੇਬ ਨੂੰ ਗਿਆ—ਉਹ, ਉਹ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਹ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਤੇ ਲੂਤ ਉਹ ਦੇ ਨਾਲ। ²ਹੁਣ ਅਬਰਾਮ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ³ਉਹ ਨੇਗੇਬ ਤੋਂ ਪੜਾਅ-ਪੜਾਅ ਕਰ ਕੇ ਬੈਤੇਲ ਤੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਬੈਤੇਲ ਅਤੇ ਅਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਦਾ ਤੰਬੂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ⁴ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਜਗਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਅਬਰਾਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ। ⁵ਹੁਣ ਲੂਤ, ਜੋ ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਇੱਜੜ, ਵੱਗ ਅਤੇ ਤੰਬੂ ਸਨ। ⁶ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਸਕੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲ-ਧਨ ਇੰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ। ⁷ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਅਯਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਲੂਤ ਦੇ ਅਯਾਲੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਨਾਨੀ ਅਤੇ ਫ਼ਰਿੱਜ਼ੀ ਉਸ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ⁸ਅਬਰਾਮ ਨੇ ਲੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਅਯਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ—ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਭਰਾ ਹਾਂ। ⁹ਕੀ ਸਾਰਾ ਦੇਸ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਹ: ਜੇ ਤੂੰ ਖੱਬੇ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਜੇ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੱਬੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।”

¹⁰ਲੂਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਯਰਦਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮੈਦਾਨ, ਸੋਆਰ ਵੱਲ ਤੱਕ, ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੰਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵਾਂਗ, ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ ਵਾਂਗ। (ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਦੂਮ ਅਤੇ ਅਮੂਰਾਹ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।) ¹¹ਲੂਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯਰਦਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮੈਦਾਨ ਚੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ; ਇਉਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ¹²ਅਬਰਾਮ ਕਨਾਨ ਦੇ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ; ਲੂਤ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸਦੂਮ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਤੰਬੂ ਲਾਏ। ¹³ਹੁਣ ਸਦੂਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਟ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਸਨ।

¹⁴ਲੂਤ ਦੇ ਉਹ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਪਿੱਛੋਂ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਅਬਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈਂ, ਉੱਥੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖ: ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ। ¹⁵ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰਾ ਦੇਸ ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ¹⁶ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਗਿਣ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਗਿਣੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ। ¹⁷ਉੱਠ, ਇਸ ਦੇਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫਿਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।”

¹⁸ਤਾਂ ਅਬਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੰਬੂ ਪੁੱਟੇ ਅਤੇ ਜਾ ਕੇ ਹਬਰੋਨ ਵਿਖੇ ਮਮਰੇ ਦੇ ਬਲੂਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਜਗਵੇਦੀ ਬਣਾਈ।