پیدایش 13

13 ¹پس اَبرام از مصر به سوی نِگِب برآمد، او و همسرش و هرآنچه داشت، و لوط نیز همراه او بود. ²و اَبرام از حیث احشام و نقره و طلا بسیار ثروتمند شده بود. ³او مرحله‌به‌مرحله از نِگِب به سوی بِیت‌ئیل کوچ کرد، به همان جایی که میان بِیت‌ئیل و عای بود و خیمهٔ او پیش‌تر آنجا برپا بود، ⁴و جایی که نخست مذبحی ساخته بود. اَبرام در آنجا نام پدر ما را خواند. ⁵و لوط نیز که همراه اَبرام سفر می‌کرد، گله‌ها و رمه‌ها و خیمه‌ها داشت. ⁶و آن زمین گنجایش سکونت مشترکشان را نداشت، زیرا اموالشان چندان بود که نمی‌توانستند با هم بمانند. ⁷و میان شبانان اَبرام و شبانان لوط نزاعی درگرفت. در آن هنگام کنعانیان و فِرِزّیان در آن زمین ساکن بودند. ⁸اَبرام به لوط گفت: «بگذار میان من و تو، و میان شبانان من و شبانان تو نزاعی نباشد، زیرا ما برادریم. ⁹مگر تمامی این سرزمین پیش روی تو نیست؟ تمنا می‌کنم از من جدا شو: اگر تو به چپ روی، من به راست خواهم رفت؛ و اگر تو به راست روی، من به چپ خواهم رفت.»

¹⁰لوط چشم برافراشت و دید که تمامی دشت اردن تا سوعَر همه‌جا سیراب است، همچون باغ پدر ما و همچون سرزمین مصر. (این پیش از آن بود که پدر ما سُدوم و عَموره را ویران سازد.) ¹¹لوط تمامی دشت اردن را برای خود برگزید و به سوی مشرق کوچ کرد؛ و آن دو از یکدیگر جدا شدند. ¹²اَبرام در سرزمین کنعان ساکن شد، و لوط در میان شهرهای دشت اقامت گزید و خیمه‌های خود را تا سُدوم برپا کرد. ¹³و مردمان سُدوم شریر بودند و در برابر پدر ما گناهانی بزرگ می‌کردند.

¹⁴پس از آنکه لوط از او جدا شد، پدر ما به اَبرام گفت: «از جایی که ایستاده‌ای چشم برافراز و به شمال و جنوب و مشرق و مغرب بنگر. ¹⁵زیرا تمامی این سرزمین را که می‌بینی، تا به ابد به تو و به فرزندانت خواهم بخشید. ¹⁶و فرزندانت را همچون غبار زمین خواهم ساخت، چنان‌که اگر کسی بتواند غبار زمین را بشمارد، فرزندان تو را نیز خواهد شمرد. ¹⁷برخیز و در طول و عرض این سرزمین گام بزن، زیرا آن را به تو می‌بخشم.»

¹⁸پس اَبرام خیمه‌های خود را برچید و رفت و نزد بلوط‌های مَمری در حِبرون ساکن شد، و در آنجا مذبحی برای پدر ما بنا کرد.