چاپ شوی
کتاب

قربان‌ګاه ته بيا راستنېدل

شتمني د ابرام او لوط شپانه سره په شخړه اچوي، نو ابرام خپل وراره ته اجازه ورکوي چې لومړی وټاکي. لوط د اردن خړوبه ناوه اخلي او ورو ورو د سدوم پر لور ځي. ابرام چې څه پاتې دي ورسره پاتې کېږي، او زموږ پلار ورته وايي چې هر لوري ته وګوري: دا ټوله د هغه د اولادې ده.

څپرکی 13.

اِبرام د مِصر نه د نيګب خوا ته روان شو، هغه، د هغۀ بيبى، هر څۀ چې ورسره وُو، او لوط هم ورسره وو. اِبرام په څاروو، سپينو زرو او سرو زرو کښې ډېر دولتمند شوے وو. هغه د نيګب نه منزل په منزل بيت‌اېل ته روان شو، هغه ځائ ته چې د بيت‌اېل او عى په مينځ کښې وو، چرته چې يې مخکښې خېمه لګېدلې وه، او چرته چې يې اول قربان‌ګاه جوړه کړې وه. هلته اِبرام د زمونږ پلار نوم ياد کړو. لوط چې د اِبرام سره مزل کوو، د هغۀ سره هم رمې، څاروى او خېمې وې. زمکه د دوئ د يو ځائ اوسېدو طاقت نۀ لرلو، ځکه چې د دوئ مال ايسار دومره زيات وو چې يو ځائ اوسېدل يې نۀ کېدل. د اِبرام د شپنو او د لوط د شپنو په مينځ کښې جګړه پېدا شوه. په هغه وخت کښې کنعانيان او فرزيان په دې مُلک کښې اوسېدل. اِبرام لوط ته ووئيل، ”راځه چې زۀ او تۀ، يا زما شپانۀ او ستا شپانۀ جګړه ونۀ کړُو، ځکه چې مونږ وروڼه يُو. ايا ټول مُلک ستا په وړاندې نۀ دے؟ مهربانى وکړه، زما نه بېل شه: کۀ تۀ ښى لاس ته لاړ شې، نو زۀ به کيڼ لاس ته لاړ شم، او کۀ تۀ کيڼ لاس ته لاړ شې، نو زۀ به ښى لاس ته لاړ شم.“

لوط سر پورته کړو او وې ليدل چې د اُردن ټوله ميده د ضُغر پورې هر ځائ ښه اوبۀ خوړلې وه، لکه د زمونږ پلار باغ، لکه د مِصر مُلک. (دا د هغې نه مخکښې وو چې زمونږ پلار سدوم او عموره تباه کړل.). لوط د اُردن ټوله ميده د ځان دپاره خوښه کړه او د نمر ختو خوا ته روان شو. دا دواړه يو د بل نه بېل شول. اِبرام د کنعان په مُلک کښې اوسېدو، او لوط د ميدې په ښارونو کښې اوسېدو او د سدوم پورې يې خېمې ولګولې. د سدوم خلق بدکار وُو، چې د زمونږ پلار په خلاف يې ډېرې ګناهونه کول.

کله چې لوط د هغۀ نه بېل شو، زمونږ پلار اِبرام ته وفرمائيل، ”چرته چې ولاړ يې، هلته د سر نه پورته کوه: شمال، جنوب، نمر ختو او نمر پرېوتو ته. ځکه چې دا ټول مُلک چې تۀ يې وينې، زۀ به تا له او ستا اولاد ته د تل دپاره درکړم. زۀ به ستا اولاد د زمکې د دوړو په شان ګرزوم، نو کۀ څوک د زمکې دوړې شمېرلے شى، نو هغه به ستا اولاد هم وشمېرى. پاڅه، د دې مُلک اوږدوالے او پلنوالے وګرځه، ځکه چې زۀ يې تا له درکوم.“

اِبرام خپلې خېمې راواخستلې، لاړو او د حبرون نزدے د ممرے د ونو سره مېشته شو، او هلته يې زمونږ پلار ته قربان‌ګاه جوړه کړه.