د سلطنتونو د اوچتېدو او راغورځېدو يو رويا

يو ګډ د يوه نر وز تر پښو لاندې کېږي، چې لوی ښکر يې په څلورو ماتېږي. له يوه څخه يو کوچنی ښکر راوځي چې ورځنۍ نذرانه دروي او حقيقت په ځمکه غورځوي. جبرائيل يې د فارس او يونان په توګه تشريح کوي؛ دانيال څو ورځې ناروغ وي او بيا هم نه پوهېږي.

څپرکی 8.

د بادشاه بيلشضر په دريم کال کښې، ما دانيال ته د مخکښې رويا نه پس يوه رويا ښکاره شوه. په رويا کښې زۀ د عيلام په صوبه کښې د سوسن په قلعه کښې وم، او په رويا کښې زۀ د اُولائى نهر په غاړه وم. ما سر پورته کړو، نو وې ليدل چې د نهر په وړاندې يو ګډ ولاړ وو، او دوه اوږده ښکرونه يې وُو، چې يو تر بل اوچت وو، او اوچت ښکر وروستو راوخوت. ما وليدل چې هغه ګډ لوېديځ، شمال او جنوب ته ور ننوتو. هيڅ ځناور د هغۀ په وړاندې نۀ شو ولاړېدلے، او هيڅوک د هغۀ د واک نه خلاصى نۀ شو ورکولے. هغۀ څۀ چې غوښتل هغه يې کول او لوئ شو.

کله چې زۀ په دې فکر کښې وم، نو ناڅاپه يو نر وز د لوېديځ نه د ټولې زمکې په اوږدو راغلو او زمکې ته يې لاس هم ونۀ رسولو، او د هغۀ د سترګو په مينځ کښې يو نمايان ښکر وو. هغه هغه دوه ښکرى ګډ ته راغلو چې ما د نهر په غاړه ولاړ ليدلے وو، او په قهرجن زور سره ور وختو. ما وليدل چې هغه ګډ ته ورسېدو، قهرجن شو او داسې يې وواهو چې د هغۀ دواړه ښکرونه يې مات کړل. ګډ د هغۀ په وړاندې د ولاړېدو طاقت نۀ درلودو، نو وز هغه زمکې ته راوغورځولو او تر پښو لاندې يې کړو، او هيڅوک د هغۀ د واک نه ګډ خلاصولے نۀ شو. وز ډېر لوئ شو، خو کله چې خپل پوره زور ته ورسېدو، نو هغه لوئ ښکر مات شو، او د هغۀ په ځائ څلور نمايان ښکرونه د آسمان څلورو خواؤ ته راوخاتل.

د دغو نه د يوۀ نه يو وړوکے ښکر راووتو، چې جنوب، مشرق او د جلال خواته ډېر لوئ شو. دا د آسمان د لښکر پورې لوئ شو، او د لښکر او ستوريو ځنې يې زمکې ته راوغورځول او تر پښو لاندې يې کړل. هغۀ ځان د لښکر د سردار په مقابله کښې لوئ کړو، او د سردار هره ورځ نذرانه ترې واخستے شوه او د هغۀ د مقدس ځائ ځائ راوغورځولے شو. د ګناه په سبب لښکر د هره ورځ نذرانې سره دغۀ ته وسپارلے شو، او هغۀ حقيقت زمکې ته راوغورځولو، او داسې يې وکړل او کاميابه شو.

بيا ما يو مقدس اورېدو چې خبرې کوى، او يو بل مقدس دغۀ وينا کوونکى نه پوښتنه وکړه چې، ”دا رويا به تر کله وى، يعنې د هره ورځ نذرانه، هغه ګناه چې ويجاړتيا راولى، او د مقدس ځائ او لښکر د تر پښو لاندې کېدو دپاره سپارل؟“

هغۀ راته وفرمائيل چې، ”تر دوه زره درې سوه ماښامونو او سبا پورې، بيا به مقدس ځائ بيا خپل مناسب حال ته راوستلے شى.“

جبرئيل رويا بيانوى

کله چې ما دانيال دا رويا وليده او د پوهېدو هڅه مې وکړه، نو د يوۀ سړى په شان څوک زما په وړاندې ودرېدو. او ما د اُولائى نه د يوۀ انسان آواز واورېدو چې آواز يې وکړو چې، ”اے جبرئيله، دغه سړى ته دا رويا وپوهوه.“

هغه هغه ځائ ته راغلو چرته چې زۀ ولاړ وم، او کله چې رانزدې شو نو زۀ وډار شوم او په مخ راوغورځېدم. هغۀ راته ووئيل چې، ”اے اِبن آدمه، پوه شه، ځکه چې دا رويا د آخر زمانې ده.“

کله چې هغه خبرې کولې، نو زۀ په ژور خوب کښې لاړم او مخ مې زمکې ته وو، خو هغۀ لاس راباندې راکړو او زۀ يې په خپلو پښو ودرولم.

هغۀ ووئيل چې، ”واوره، زۀ به درته ووايم چې د غضب په وروستۍ زمانه کښې به څۀ کيږى، ځکه چې دا د آخر د ټاکلى وخت پورې اړه لرى. هغه دوه ښکرى ګډ چې تا وليدلو، هغه د مادى او فارس بادشاهان دى. هغه وړونے وز د يونان بادشاه دے، او د هغۀ د سترګو په مينځ کښې لوئ ښکر اول بادشاه دے. هغه مات شوے ښکر، او د هغۀ په ځائ څلور راوختل، معنىٰ د هغۀ د قوم نه به څلور سلطنتونه راپورته شى، خو د هغۀ د قوت نه بغير.

د هغوئ د بادشاهۍ په آخر کښې، کله چې ګناهګاران خپلې پوره پيمانې ته ورسيږى، نو يو سخت مخى بادشاه به راپورته شى چې په مکر او فريب کښې به ماهر وى. د هغۀ قوت به لوئ وى، خو د ځان نه به نۀ وى، او هغه به ډېره هيبتناکه ويجاړتيا راولى، کاميابه به شى او کارونه به کوى. هغه به زورور او د مقدسو خلقو قوم تباه کړى. په خپل چالاکۍ سره به فريب د خپل لاس لاندې کاميابه کوى، او په خپل زړۀ کښې به ځان لوئ ګڼى. بې‌خبره به ډېر خلق تباه کړى، او د اميرانو د امير په مقابله کښې به راپورته شى، خو هغه به مات کړے شى، د انسان د لاس نه بغير. ^a

د ماښامونو او سبا هغه رويا چې درته وئيلے شوه، هغه رښتيا ده، خو تۀ يې مُهر کړه، ځکه چې دا د ډېرو لرو ورځو پورې اړه لرى.“

زۀ دانيال سست شوم او څو ورځې ناروغ وم. بيا پاڅېدم او د بادشاه کار مې وکړو، خو دې رويا زۀ حيران کړم، او د پوهېدو نه بهر وم.