Księga Psalmów 94

94 ¹Ojcze nasz, który wymierzasz sprawiedliwość — Ojcze nasz; Ojcze nasz, który wymierzasz sprawiedliwość, zajaśniej! ²Powstań, Sędzio ziemi; oddaj pysznym to, na co zasługują. ³Jak długo bezbożni, Ojcze nasz — jak długo będą triumfować bezbożni?

⁴Wylewają zuchwałe słowa; chełpią się wszyscy złoczyńcy. ⁵Depczą twój lud, Ojcze nasz, i gnębią twoje dziedzictwo. ⁶Zabijają wdowę i cudzoziemca, i mordują sieroty. ⁷Mówią: „Pan nie widzi; Bóg Jakuba nic nie zauważa.”

⁸Zważcie, nierozumni wśród ludu; głupcy, kiedy zmądrzejecie? ⁹Czy ten, który zasadził ucho, nie słyszy? Czy ten, który ukształtował oko, nie widzi? ¹⁰Czy ten, który karci narody, nie upomni ich — ten, który uczy człowieka poznania? ¹¹Nasz Ojciec zna myśli człowieka, że są tylko tchnieniem.

¹²Błogosławiony człowiek, którego karcisz, Ojcze nasz, i którego uczysz ze swego prawa, ¹³dając mu odpocznienie od dni niedoli, aż wykopany będzie dół dla bezbożnego. ¹⁴Bo nasz Ojciec nie opuści swego ludu; nie porzuci swego dziedzictwa. ¹⁵Bo sprawiedliwość powróci do sprawiedliwego, a pójdą za nią wszyscy prawego serca.

¹⁶Kto stanie za mną przeciw bezbożnym? Kto wystąpi za mną przeciw złoczyńcom? ¹⁷Gdyby nasz Ojciec nie był moją pomocą, wkrótce zamieszkałaby moja dusza w milczeniu śmierci. ¹⁸Gdy powiedziałem: „Chwieje się moja noga”, twoja wierna miłość, Ojcze nasz, podtrzymała mnie. ¹⁹Gdy wielka była trwoga w moim wnętrzu, twoje pocieszenie rozradowało moją duszę.

²⁰Czy może być z tobą w przymierzu tron zepsucia — ten, który wpisuje niesprawiedliwość w prawo? ²¹Zmawiają się przeciw życiu sprawiedliwego i skazują niewinnego na śmierć. ²²Lecz nasz Ojciec stał się moją twierdzą, a nasz Ojciec skałą mojego schronienia. ²³Obróci ich własny grzech przeciw nim i zgładzi ich za ich niegodziwość; nasz Ojciec ich zgładzi.