Mezmurlar 94

94 ¹ Adaleti getiren Babamız — Babamız; adaleti getiren Babamız, parla! ² Kalk, ey dünyanın Yargıcı; küstahlara hak ettiklerini ver. ³ Kötüler daha ne kadar, Babamız — kötüler daha ne kadar sevinip coşacak?

⁴ Küstahça sözler döktürüyorlar; bütün kötülük yapanlar övünüyor. ⁵ Halkını eziyorlar, Babamız, mirasına zulmediyorlar. ⁶ Dul kadını ve yabancıyı öldürüyorlar, öksüzleri katlediyorlar. ⁷ «RAB görmüyor» diyorlar, «Yakup'un Tanrısı aldırmıyor.»

⁸ Dikkat edin, ey halk arasındaki akılsızlar; ey budalalar, ne zaman akıllanacaksınız? ⁹ Kulağı yaratan işitmez mi? Gözü biçimlendiren görmez mi? ¹⁰ Ulusları terbiye eden onları düzeltmez mi — insana bilgi öğreten O? ¹¹ Babamız insanların düşüncelerini bilir, bunların bir soluktan ibaret olduğunu bilir.

¹² Ne mutlu senin terbiye ettiğin kişiye, Babamız, yasandan öğrettiğin insana, ¹³ Sıkıntılı günlerden ona rahat verirsin, ta ki kötüler için çukur kazılana dek. ¹⁴ Çünkü Babamız halkını terk etmeyecek; mirasını bırakmayacak. ¹⁵ Çünkü adalet doğru kişiye geri dönecek, yüreği dürüst olanların hepsi onu izleyecek.

¹⁶ Kötülere karşı benim için kim kalkacak? Kötülük yapanlara karşı benim için kim duracak? ¹⁷ Babamız yardımcım olmasaydı, canım çoktan ölüm sessizliğine gömülürdü. ¹⁸ «Ayağım kayıyor» dediğimde, senin vefalı sevgin, Babamız, bana destek oldu. ¹⁹ İçimdeki kaygı büyüdüğünde, senin avuntun canıma sevinç verdi.

²⁰ Yozlaşmış bir taht seninle bağdaşabilir mi — adaletsizliği yasaya dönüştüren bir taht? ²¹ Doğru kişinin canına karşı birleşiyorlar, suçsuzu da ölüme mahkûm ediyorlar. ²² Ama Babamız benim kalem oldu, Babamız sığınağımın kayası oldu. ²³ Kendi suçlarını başlarına döndürecek ve kötülükleri yüzünden onları yok edecek; Babamız onları yok edecek.