Kendi Halkını Terk Etmeyecek
Dul kadınları ve yabancıları öldürüp kimsenin fark etmediğini sananlara karşı bir itiraz. Yanıt sağduyudur: kulağı yerleştiren duymaz mı? Kişisel bir notla biter — ayağım kayıyordu, Babam'ın antlaşma sevgisi beni tuttu.
94 1Öç alan Babamız, ey Babamız; öç alan Babamız, parla! 2Ey yeryüzünün Yargıcı, kalk; küstahlara hak ettiklerini ver. 3Kötüler daha ne kadar, ey Babamız—kötüler daha ne kadar sevinip böbürlenecek?
4Küstah sözler dökülüyor ağızlarından; bütün kötülük yapanlar övünüyor. 5Halkını eziyorlar, ey Babamız, mirasına baskı yapıyorlar. 6Dul kadını ve yabancıyı öldürüyor, öksüzleri katlediyorlar. 7«RAB görmez» diyorlar, «Yakup'un Tanrısı aldırmaz.»
8Ey halkın arasındaki akılsızlar, dikkat edin; ey budalalar, ne zaman akıllanacaksınız? 9Kulağı yerleştiren duymaz mı? Gözü biçimlendiren görmez mi? 10Ulusları terbiye eden onları düzeltmez mi—insanlığa bilgi öğreten? 11Babamız insanlığın düşüncelerini bilir, onların bir soluktan ibaret olduğunu.
12Ne mutlu senin terbiye ettiğin kişiye, ey Babamız, yasandan öğrettiğin kişiye, 13Sıkıntılı günlerden ona rahat verirsin, kötülere çukur kazılıncaya dek. 14Çünkü Babamız halkını terk etmeyecek; mirasını bırakmayacak. 15Çünkü adalet doğru olana dönecek, ve yüreği dürüst olan herkes onun ardınca gidecek.
16Kötülere karşı benim için kim kalkacak? Kötülük yapanlara karşı benim için kim duracak? 17Babamız yardımcım olmasaydı, canım çoktan ölümün sessizliğine yerleşmiş olurdu. 18«Ayağım kayıyor» dediğimde, senin antlaşma sevgin, ey Babamız, bana destek oldu. 19İçimde kaygı çoğaldığında, senin avuntun canıma sevinç verdi.
20Yozlaşmış bir taht seninle bağdaşır mı—yasaya haksızlığı yazan bir taht? 21Doğru olanın canına karşı birleşiyorlar ve suçsuzu ölüme mahkûm ediyorlar. 22Ama Babamız benim kalem oldu, ve Babamız sığındığım kaya oldu. 23Onların günahını kendi başlarına döndürecek ve kötülükleri yüzünden onları yok edecek; Babamız onları yok edecek.
