Kendi Halkını Terk Etmeyecek

Dul kadınları ve yabancıları öldürüp kimsenin fark etmediğini sananlara karşı bir itiraz. Yanıt sağduyudur: kulağı yerleştiren duymaz mı? Kişisel bir notla biter — ayağım kayıyordu, Babam'ın antlaşma sevgisi beni tuttu.

Bölüm 94.

Öç alan Babamız, ey Babamız; öç alan Babamız, parla! Ey yeryüzünün Yargıcı, kalk; küstahlara hak ettiklerini ver. Kötüler daha ne kadar, ey Babamız—kötüler daha ne kadar sevinip böbürlenecek?

Küstah sözler dökülüyor ağızlarından; bütün kötülük yapanlar övünüyor. Halkını eziyorlar, ey Babamız, mirasına baskı yapıyorlar. Dul kadını ve yabancıyı öldürüyor, öksüzleri katlediyorlar. «RAB görmez» diyorlar, «Yakup'un Tanrısı aldırmaz.»

Ey halkın arasındaki akılsızlar, dikkat edin; ey budalalar, ne zaman akıllanacaksınız? Kulağı yerleştiren duymaz mı? Gözü biçimlendiren görmez mi? Ulusları terbiye eden onları düzeltmez mi—insanlığa bilgi öğreten? Babamız insanlığın düşüncelerini bilir, onların bir soluktan ibaret olduğunu.

Ne mutlu senin terbiye ettiğin kişiye, ey Babamız, yasandan öğrettiğin kişiye, Sıkıntılı günlerden ona rahat verirsin, kötülere çukur kazılıncaya dek. Çünkü Babamız halkını terk etmeyecek; mirasını bırakmayacak. Çünkü adalet doğru olana dönecek, ve yüreği dürüst olan herkes onun ardınca gidecek.

Kötülere karşı benim için kim kalkacak? Kötülük yapanlara karşı benim için kim duracak? Babamız yardımcım olmasaydı, canım çoktan ölümün sessizliğine yerleşmiş olurdu. «Ayağım kayıyor» dediğimde, senin antlaşma sevgin, ey Babamız, bana destek oldu. İçimde kaygı çoğaldığında, senin avuntun canıma sevinç verdi.

Yozlaşmış bir taht seninle bağdaşır mı—yasaya haksızlığı yazan bir taht? Doğru olanın canına karşı birleşiyorlar ve suçsuzu ölüme mahkûm ediyorlar. Ama Babamız benim kalem oldu, ve Babamız sığındığım kaya oldu. Onların günahını kendi başlarına döndürecek ve kötülükleri yüzünden onları yok edecek; Babamız onları yok edecek.