ਜ਼ਬੂਰ 94

94 ¹ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ; ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ! ²ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਆਈ, ਉੱਠ; ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇ। ³ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਦ ਤੱਕ—ਦੁਸ਼ਟ ਕਦ ਤੱਕ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ?

⁴ਉਹ ਘਮੰਡੀ ਬਚਨ ਉਗਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਬਦਕਾਰ ਸ਼ੇਖ਼ੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ⁵ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ⁶ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਅਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਤੀਮਾਂ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ⁷ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਯਹੋਵਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਯਾਕੂਬ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।”

⁸ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇ ਬੇਸਮਝੋ, ਧਿਆਨ ਦਿਓ; ਹੇ ਮੂਰਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਸਿਆਣੇ ਬਣੋਗੇ? ⁹ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਨ ਲਾਇਆ, ਕੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ? ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਖ ਬਣਾਈ, ਕੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ? ¹⁰ਜਿਹੜਾ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਤਾੜਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਧਾਰੇਗਾ—ਉਹ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ¹¹ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸਾਹ ਹੀ ਹਨ।

¹²ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਤਾੜਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ¹³ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਪਤਾ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਅਰਾਮ ਦੇਵੇਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਲਈ ਟੋਆ ਨਾ ਪੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ। ¹⁴ਕਿਉਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗੇਗਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ। ¹⁵ਕਿਉਂ ਜੋ ਨਿਆਂ ਧਰਮੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਗੇ।

¹⁶ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੌਣ ਉੱਠੇਗਾ? ਬਦਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੌਣ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ? ¹⁷ਜੇ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਛੇਤੀ ਹੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸਦੀ। ¹⁸ਜਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਤਿਲਕਦਾ ਹੈ,” ਤਦ ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ¹⁹ਜਦ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਿੰਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ, ਤਦ ਤੇਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦਿੱਤਾ।

²⁰ਕੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ²¹ਉਹ ਧਰਮੀ ਦੀ ਜਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ²²ਪਰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰਾ ਗੜ੍ਹ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰੀ ਪਨਾਹ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਹੈ। ²³ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋੜ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ; ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।