List do Hebrajczyków 3

3 ¹Dlatego, święci bracia, współuczestnicy niebieskiego powołania, zważcie na Jezusa, apostoła i arcykapłana, którego wyznajemy. ²Był wierny temu, który go ustanowił, jak i Mojżesz był wierny w całym domu naszego Ojca. ³Jezus zasługuje na daleko większą chwałę niż Mojżesz, tak jak budowniczy domu zasługuje na większą cześć niż sam dom. ⁴Bo każdy dom jest przez kogoś zbudowany, lecz tym, który wszystko zbudował, jest nasz Ojciec. ⁵Mojżesz był wierny w całym domu naszego Ojca jako sługa, aby świadczyć o tym, co miało być powiedziane później. ⁶Lecz Chrystus jako Syn jest wierny nad swoim domem. A my jesteśmy jego domem, jeśli zachowamy mocno ufność i nadzieję, którymi się chlubimy.

⁷Dlatego, jak mówi Duch Święty: „Dzisiaj, jeśli usłyszycie jego głos, ^a a v7 Księga Hebrajczyków traktuje Pismo jako żywy głos Ducha Świętego — ten sam Duch, który mówił przez proroków, teraz przemawia do nas dzisiaj, wzywając nas do odpoczynku naszego Ojca. ⁸nie zatwardzajcie swoich serc, jak podczas buntu, w dniu próby na pustyni, ⁹gdzie wasi przodkowie wystawili mnie na próbę i widzieli moje dzieła przez czterdzieści lat. ¹⁰Dlatego rozgniewałem się na to pokolenie i powiedziałem: «Ich serca zawsze błądzą i nie poznali moich dróg.» ¹¹Dlatego przysiągłem w swoim gniewie: «Nigdy nie wejdą do mojego odpoczynku.»”

¹²Bracia, baczcie, aby nikt z was nie miał złego, niewierzącego serca, które odstępuje od żywego Ojca. ¹³Lecz zachęcajcie się nawzajem codziennie, dopóki nazywa się to „dzisiaj”, aby nikt z was nie został zatwardzony przez oszustwo grzechu. ¹⁴Bo staliśmy się współuczestnikami Chrystusa, jeśli tylko niewzruszenie zachowamy aż do końca naszą pierwotną ufność. ¹⁵Gdy się mówi: „Dzisiaj, jeśli usłyszycie jego głos, nie zatwardzajcie swoich serc, jak wtedy, gdy się zbuntowaliście.”

¹⁶Kto to słyszał i zbuntował się? Czy nie wszyscy ci, którzy pod wodzą Mojżesza wyszli z Egiptu? ¹⁷Na kogo gniewał się przez czterdzieści lat? Czy nie na tych, którzy zgrzeszyli, których ciała legły na pustyni? ¹⁸Komu przysiągł, że nigdy nie wejdą do jego odpoczynku, jeśli nie tym, którzy okazali nieposłuszeństwo? ¹⁹Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary.