1 ਇਤਹਾਸ 14

14 ¹ਸੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੀਰਾਮ ਨੇ ਦਾਊਦ ਕੋਲ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਭੇਜੇ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਦਿਆਰ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ, ਰਾਜ ਮਿਸਤਰੀ ਅਤੇ ਤਰਖਾਣ ਭੇਜੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਘਰ ਬਣਾਉਣ। ²ਦਾਊਦ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸਰਾਏਲ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਉਸ ਦੀ ਪਰਜਾ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

³ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਜੰਮੀਆਂ। ⁴ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਜੰਮੇ: ਸ਼ੰਮੂਆ, ਸ਼ੋਬਾਬ, ਨਾਥਾਨ ਅਤੇ ਸੁਲੇਮਾਨ, ⁵ਯਿਭਹਾਰ, ਅਲੀਸ਼ੂਆ, ਅਲਫ਼ਾਲਟ, ⁶ਨੋਗਹ, ਨਫ਼ਗ, ਯਾਫ਼ੀਆ, ⁷ਅਲੀਸ਼ਾਮਾ, ਬਅਲਯਾਦਾ ਅਤੇ ਅਲੀਫ਼ਲਟ।

ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਫ਼ਲਿਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਲੰਘਦਾ ਹੈ

⁸ਜਦੋਂ ਫ਼ਲਿਸਤੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦਾਊਦ ਸਾਰੇ ਇਸਰਾਏਲ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਮਸਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਊਦ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਆਏ। ਦਾਊਦ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ⁹ਹੁਣ ਫ਼ਲਿਸਤੀ ਆ ਕੇ ਰਫ਼ਾਈਮ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਧਾਵਾ ਬੋਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

¹⁰ਦਾਊਦ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਮੈਂ ਫ਼ਲਿਸਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ?” ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।”

¹¹ਉਹ ਬਅਲ-ਪਰਾਸੀਮ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਦਾਊਦ ਨੇ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਦਾਊਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੋੜ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਕੇ ਲੰਘ ਗਿਆ।” ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਬਅਲ-ਪਰਾਸੀਮ ਰੱਖਿਆ। ^a a v11 ਬਅਲ-ਪਰਾਸੀਮ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਤੋੜ ਕੇ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ।” ¹²ਅਤੇ ਫ਼ਲਿਸਤੀ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਗਏ, ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

¹³ਫ਼ਲਿਸਤੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਧਾਵਾ ਬੋਲਿਆ।

¹⁴ਦਾਊਦ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾ ਕਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਬਲਸਾਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ। ¹⁵ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬਲਸਾਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣੇਂ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ—ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਫ਼ਲਿਸਤੀਆਂ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।”

¹⁶ਦਾਊਦ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਬਓਨ ਤੋਂ ਗਜ਼ਰ ਤੱਕ ਫ਼ਲਿਸਤੀਆਂ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ¹⁷ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੀ ਧੁੰਮ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਭੈਭੀਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।