Kowe Iku Layange Aku Kabeh
Para saingan wis teka nggawa layang pangalembana. Paulus mangsuli yen wong Korintus dhewe iku layange, kang katulis dening Rohe Rama kita kang gesang ing ati manungsa. Dheweke mbandhingake prajanjian kang kapahat ing watu, mulya nanging suwe-suwe surem, karo prajanjian kang langgeng, ing ngendi kudhung kasingkap lan ana kamardikan.
3 1Apa aku kabeh wiwit ngalembana awake dhewe maneh? Utawa apa aku kabeh, kaya wong sawetara, butuh layang pangalembana kang katujokake marang kowe utawa kang saka kowe? 2Kowe kabeh dhewe iku layange aku kabeh, kang katulis ing atiku kabeh, kang disumurupi lan diwaca dening wong kabeh. 3Kowe padha nuduhake, yen kowe iku layang saka Sang Kristus, kang diwenehake lumantar aku kabeh—katulis ora nganggo mangsi, nanging nganggo Rohe Rama kita kang gesang, ora ing papan watu, nanging ing papaning ati manungsa.
4Mangkono iku kapitayan kang ana ing aku kabeh marang Rama kita lumantar Sang Kristus. 5Dudu ateges aku kabeh saka awake dhewe sanggup ngaku apa-apa minangka gaweane dhewe, nanging kasanggupanku kabeh iku saka Rama kita. 6Panjenengane uga kang nyanggupake aku kabeh dadi abdi prajanjian anyar—ora adhedhasar aksara nanging adhedhasar Roh. Awit aksara iku mateni, nanging Roh iku nguripi.
Prajanjian Anyar Luwih Mancorong Cahyane
7Manawa leladen kang nggawa pati, kang katatah nganggo aksara ing watu, tekane kanthi kamulyan kang nganti wong Israel padha ora bisa mandeng raine Nabi Musa marga saka kamulyan mau—kamulyan kang saya suda, 8apa leladen kang saka Roh ora bakal tekane kanthi kamulyan kang luwih gedhe maneh? 9Awit manawa leladen kang nekakake paukuman wae nduweni kamulyan, saya luwih maneh leladen kang njalari kabeneran iku kebak kamulyan! 10Apa kang maune mulya, saiki wis ora mulya maneh, amarga kasoran dening kamulyan kang ngungkuli. 11Awit manawa apa kang sirna iku tekane kanthi kamulyan, saya luwih gedhe maneh kamulyane apa kang langgeng!
12Sarehne aku kabeh nduweni pangarep-arep kang kaya mangkono, aku kabeh padha tumindak kanthi kekendelan kang gedhe. 13Aku kabeh ora kaya Nabi Musa, kang nutupi raine nganggo kudhung, supaya wong Israel padha ora bisa mandeng pungkasane apa kang sirna mau. 14Nanging pikirane padha wangkot. Nganti saiki, kudhung kang padha iku isih tetep nutupi nalika prajanjian lawas diwaca—ora kabukak, awit mung ana ing Sang Kristus bae kudhung mau kasingkirake. 15Malah, nganti saiki, saben-saben kitabe Nabi Musa diwaca, ana kudhung kang nutupi atine. 16Nanging saben wong mbalik marang Gusti kita Yesus, kudhung mau disingkirake. 17Gusti kita Yesus iku Sang Roh, lan ing ngendi ana Rohe Gusti kita Yesus, ing kono ana kamardikan. a a v17 Ing kene Rasul Paulus nelakake pratelan jatidhiri kang nggumunake: Gusti kang diparani dening Israel lan Roh kang nekakake kamardikan iku Gusti Allah kang siji — ora tau dadi loro kekuwatan kang pasulayan, nanging Rama, Sang Putra lan Sang Roh Suci kang siji kang makarya ngluwari ati. 18Aku kabeh, kanthi rai kang ora kakudhungan, padha mandeng kamulyane Gusti kita Yesus, padha kasalin dadi padha karo citra mau, saka kamulyan tumuju kamulyan, kaya kang saka Gusti kita Yesus, yaiku Sang Roh.