ብርሃነይ፥ ዕርደይ

ናይ ዳዊት።

ዳዊት ኣብ ናይ ሓቂ ሓደጋ ኣሎ — ሰራዊት፥ ሓሰውቲ መሰኻኽር፥ ኣቦኡን ኣደኡን ከይሓድግዎ ዝብል ፍርሓት እኳ። መልሱ እቲ ሓደጋ ንእሽቶ እዩ ዘይኮነ፥ ኣቦኡ ኻብኡ ዝቐርብ እዩ ዝብል እዩ። ሓንቲ ነገር ይልምን፦ ኣብ ቅድሚ ኣቦኡ ክነብር።

ምዕራፍ 27።

ኣቦይ ብርሃነይን ምድሓነይን እዩ፤ ንመን እፈርሕ? ኣቦይ ዕርዲ ህይወተይ እዩ፤ ካብ መን እፍራሕ?

ዓመፀኛታት ስጋይ ክበልዑ ናባይ ምስ ቀረቡ፥ ተፃረርተይን ፀላእተይ፥ ንሳቶም እዮም ዝዕንቀፉን ዝወድቑን። ጭፍራ ኣብ ልዕለይ እኳ እንተ ሰፈረ፥ ልበይ ኣይፈርህን፤ ውግእ ኣብ ልዕለይ እኳ እንተ ተልዓለ፥ ሽዑውን እእመን እየ።

ሓንቲ ነገር ካብ ኣቦይ ለመንኩ፥ እዛ ዝደልያ እዚኣ እያ፦ ብዅሉ ዘመን ህይወተይ ኣብ ቤቱ ክነብር፥ ፅባቐኡ ክጥምትን ኣብ ቤተ መቕደሱ ክደልዮ። ብጊዜ መከራ ኣብ መፀግዒኡ ክሓብኣኒ እዩ፤ ኣብ ትሕቲ መኽደን ድንኳኑ ክሓብኣኒ እዩ፤ ኣብ ልዕሊ ከውሒ ልዕል ከብለኒ እዩ። ሕዚ ኸዓ ኣብ ልዕሊ እቶም ዝኸበቡኒ ፀላእተይ ርእሰይ ልዕል ክብል እዩ፤ ኣብ ድንኳኑ ኸዓ ብዕልልታ መስዋእቲ ክስውእ እየ፤ ክዝምርን ንኣቦይ ክቕኒን እየ።

ኦ ኣቦይ፥ ምስ ኣእዌኹ ቃለይ ስማዕ፤ መሓረኒ መልሰለይውን። ልበይ ብዛዕባኻ “ገፁ ድለዩ” ይብለኒ ኣሎ። ኦ ኣቦይ፥ ገፅካ እደሊ ኣለኹ። ገፅካ ኻባይ ኣይትሰውር፤ ንባርያኻ ብቝጥዓ ኣይትመልሶ፤ ረድኤተይ ኔርካ ኢኻ። ኣይትሕደገኒ ኣይትግደፈኒውን፥ ኦ ኣቦይ፥ ምድሓነይ። ኣቦይን ኣደይን እኳ እንተ ሓደጉኒ፥ ኣቦይ ግና ክቕበለኒ እዩ። ^a

ኦ ኣቦይ፥ መንገድኻ መሃረኒ፤ ስለ እቶም ዝፀናተዉኒ ኸዓ ብቅንዕቲ መንገዲ መርሐኒ። ናብ ድሌት ተፃረርተይ ኣይተሕልፈኒ፤ ሓሰውቲ መሰኻኽር፥ ግፍዒ እናስተንፈሱ ተልዒሎምኒ እዮም እሞ።

ነዙይ ርግፀኛ እየ፦ ኣብ ምድሪ ህያዋን ሕያዋይነት ኣቦይ ክሪኦ እየ። ንኣቦና ተፀበዮ፤ ፅናዕ፥ ልብኻውን የትብዕ፤ ንኣቦና ተፀበዮ።