مزامیر 27

27 ¹پدرم نور من و نجات من است؛ از که بترسم؟ پدرم پناهگاه زندگی من است؛ از که هراسان باشم؟

²چون بدکاران بر من هجوم می‌آورند تا گوشتم را ببلعند— دشمنان و خصمان من—ایشانند که می‌لغزند و می‌افتند. ³اگرچه لشکری بر ضد من اردو زند، دلم نخواهد ترسید؛ اگرچه جنگی بر من برخیزد، باز هم مطمئن خواهم بود.

⁴یک چیز از پدرم خواسته‌ام و همان را می‌جویم: که همهٔ روزهای زندگی‌ام در خانهٔ او ساکن باشم، تا زیبایی او را بنگرم و در معبد او او را بجویم. ⁵زیرا در روز بلا مرا در سایبان خود پنهان خواهد کرد؛ مرا در پردهٔ خیمهٔ خویش مخفی خواهد ساخت؛ و بر صخره‌ای بلند مرا برخواهد افراشت. ⁶و اکنون سرم بر دشمنانی که گرداگردم هستند برافراشته خواهد شد، و در خیمهٔ او با فریادهای شادی قربانی‌ها تقدیم خواهم کرد؛ برای پدرم سرود خواهم خواند و ساز خواهم نواخت.

⁷ای پدرم، چون فریاد برمی‌آورم صدایم را بشنو؛ بر من رحم کن و مرا اجابت فرما. ⁸دل من دربارهٔ تو می‌گوید: «روی او را بجوی.» ای پدرم، روی تو را می‌جویم. ⁹روی خود را از من پنهان مکن؛ بندهٔ خود را با خشم دور مساز—تو یاور من بوده‌ای. مرا رها مکن و ترک مگو، ای پدرم، ای نجات من. ¹⁰اگرچه پدر و مادرم مرا ترک کنند، پدرم مرا خواهد پذیرفت. ^a a v10 حتی اگر نزدیک‌ترین محبت انسانی نیز از پا درآید، پدر ما فرزند رهاشده را به خانهٔ خود می‌پذیرد—این است دل او برای یکایک فرزندانش.

¹¹ای پدرم، طریق خود را به من بیاموز، و به‌سبب کسانی که در کمین منند، مرا به راهی هموار هدایت فرما. ¹²مرا به کام دشمنانم مسپار، زیرا شاهدان دروغین بر من برخاسته‌اند و دم از خشونت می‌زنند.

¹³به این یقین دارم: نیکویی پدرم را در زمین زندگان خواهم دید. ¹⁴منتظر پدر ما باش؛ قوی باش و دلت را قوت بده؛ منتظر پدر ما باش.